سال‌هاست جریان‌های آموزشی مترقی، تفاوت‌های فردی را به عنوان یکی از اصول آموزشی خود در نظر می‌گیرند.
در نگاهِ آموزشی مبتنی بر این اصل، یادگیری فعال و پایدار تنها زمانی اتفاق می‌افتد که کودک بتواند به واسطه‌ی تجارب خود دنیای اطرافش را کشف کند و تغییر دهد، به تجربه‌های خود بیندیشد و از آنها بیاموزد.
یعنی کودکان به واسطه‌ی تجارب منحصربه‌فردشان درباره‌ی موضوعات مختلف می‌آموزند، نه با انباشت اطلاعات درباره‌ی آنها!

اما تجارب کودکان برای اینکه به یادگیری منجر شوند، لازم است:
منحصربه‌فرد باشد؛
- در بستر زندگی رقم بخورد؛
- بی‌واسطه باشد و حضور بزرگسالان در نقش تسهیل‌کننده، حمایت‌گر، ایده‌پرداز و یا همراه باشد.

حال پرسش اینجاست که در غیاب چنین تجاربی، اساساً می‌توان از «یادگیری» سخن گفت؟
و ما چطور می‌توانیم فرصت چنین تجربه‌هایی را برای کودکان فراهم کنیم؟

«مراقبت، قصه، امید»
کارگاهی ویژه‌ی تسهیلگران، مراقبان، برنامه‌ریزان و فعالان حوزه‌ی کودک

به همت مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا
در شهر کرج

در این کارگاه به چند مفهوم اساسی(مراقبت، قصه و امید) خواهیم پرداخت و ضمن بازتعریف آنها، تلاش می‌کنیم از خلال پیوند زدن آنها به یکدیگر، امیدواری را از نو معنا کنیم.
و در پایان با این زاویه‌دید تازه امکان‌هایمان برای فعالیت به نفع کودکان را دوباره بررسی خواهیم کرد.


سه‌شنبه ۳ شهریور ۱۴۰۵
ساعت ۱۵ تا ۱۹:۳۰

کرج، به میزبانی کانون رشد خلاق


برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام به شماره‌ی زیر پیام بدهید:
09125685208

نشست «امید از چشم سیمرغ» به صورت آنلاین در مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا برگزار شد.
دکتر مهری بهفر در این نشست به این نکته اشاره کردند که فروغ فرخزاد در شعرش از ما می‌پرسد:
«گوش کن
وزش ظلمت را می‌شنوی؟»

این شخصیت ادبی بزرگ با بصیرتی شاعرانه چیزی را می‌بیند و می‌گوید که گویی هنوز بسیاری قادر به دیدنش نبودند. او هشدار می‌دهد که اگر دست‌هایمان را در دست هم نگذاریم «باد ما را با خود خواهد برد.»

دکتر مهری بهفر، با تکیه بر این بینش، به این نکته اشاره کردند که امیدواری، نه خوش‌بینی و داشتن آرزوهایی خوش برای آینده، بلکه نبریدن و پایداری است.
به نظر ایشان برای زیستن این معنا از امید، لازم است پیوند خود و کودکان‌مان را با ریشه‌های این سرزمین محکم کنیم.

ایشان راه مهم پیوند با ریشه‌ها را نیز، در سرزمین ما، دمخور شدن با ادبیات ایران می‌دانند تا آنها خود، رازشان را بر ما آشکار کنند؛ دمخورشدنی بی‌واسطه، نه در قالب آموزش‌های مستقیم و کلیشه‌ای.

در چنین حالتی است که هر بادی ما را از جا نمی‌کَنَد و با خود نمی‌برد. اگر هم بُرد، سیمرغ می‌تواند دوباره ما را به خانه برگرداند.

کارگروه قصه‌گویی مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا قصد دارد شب قصه‌گویی بعدی خود را با موضوع امید و در دل طبیعت برگزار کند.
شرکت‌کنندگان در این برنامه‌ی یک‌روزه در سفری کوتاه به حوالی تهران کارگاهی با محوریت قصه را تجربه می‌کنند، به صورت جمعی قصه می‌سازند و قصه‌های دیگران را می‌شنوند.

این برنامه ویژه‌ی قصه‌گویان، تسهیلگران و علاقه‌مندان به قصه‌گویی است.


از شنبه ۷ شهریور تا یکشنبه ۸ شهریور

برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام، لطفاً به شماره‌ی زیر فقط در تلگرام پیام بدهید:
۰۹۳۵۵۳۰۰۲۹۷

به دعوت و میزبانی کارگروه قصه‌گویی مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا، ۱۶ ناشر کودک و نوجوان در برپایی نمایشگاهی مستقل مشارکت داشتند.
این نمایشگاه در راستای برنامه‌های «در جست‌وجوی امید» بود و ناشران تلاش کردند در کنار سایر آثار، کتاب‌هایی با درون‌مایه‌ی امید را نیز ارائه کنند.

خوشبختانه نمایشگاه «در جست‌جوی امید» با استقبال مخاطبان مواجه شد و در عین حال فرصت خوبی بود برای گفت‌وگو درباره‌‌ی امید.

از همه‌ی ناشرانی که در این برنامه مشارکت داشتند سپاسگزاریم. امیدواریم مراقبان و فعالان کودک بتوانند در کنار هم برنامه‌های متنوعی ترتیب بدهند.

در ادامه‌ی پیام‌های مربوط به جریان آموزش مترقی، اصل مهم دیگری را مرور می‌کنیم. نگاه مترقی به آموزش تلاش می‌کند برنامه‌های خود را مبتنی بر نیاز دانش‌آموزان پیش ببرد.
در این میان، پرسش‌های کودکان می‌تواند چراغی باشد که ما را به نیازهای آنان می‌رساند.
در چنین رویکردی، صرف شنیدن پرسش‌های کودکان کافی نیست؛ لازم است به آنها توجه کنیم و جدی‌شان بگیریم. گاهی توجه به یک پرسش، «سرآغاز» یک جریان آموزشی است. وقتی کودکی درباره‌ی موضوعی مشخص بارها سؤال می‌پرسد، آن را به شکل‌های مختلف بیان می‌کند و با خود به کلاس‌ها و برنامه‌های مختلف می‌برد، درواقع با پرسش‌هایش ما را «هدایت» می‌کند تا مسیر آموزش را با نیازهای او هماهنگ کنیم.

بنابراین پرسش‌های کودکان صرفاً اتفاقی جالب نیستند که از آن لذت ببریم یا با لبخند و تکان دادن سر از کنارشان بگذریم؛ آنها می‌توانند «آغازگر» و «هدایت‌گر» جریان آموزشی باشند.

برای مطالعه‌ی بیشتر در این مورد، می‌توانید به فصل «پرسش‌های مرا به کلکته نبرید» از کتاب «آموزش و پرورش انسانی‌نگر» مراجعه کنید.

کارگاه «مراقبت، قصه و امید» به همت مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا و به میزبانی کانون رشد خلاق در کرج برگزار شد.
در این کارگاه شرکت‌کنندگان فرصت داشتند با نگاهی آشنا شوند که در آن مفاهیم مراقبت، قصد و امید به هم پیوند می‌خورند.

این کارگاه در ادامه‌ی برنامه‌های «در جست‌وجوی امید» فرصتی بود تا بتوانیم در رویکردمان به مفهوم مراقبت، نقش قصه‌ها در مراقبت و تعریفمان از امیدواری بازنگری کنیم.

امیدواریم بتوانیم در شهرهای مختلف و با فعالان حوزه‌ی کودک، درباره‌ی این مفاهیم گفت‌وگو کنیم.

دوره‌ی تربیت مربی دوستدار کودک از ۱۶ تا ۲۴ مهرماه ۱۴۰۵، به صورت حضوری و آفلاین برگزار خواهد شد.
این دوره‌ی مجموعه‌ای است از ۹ مبحث پایه و کاربردی برای مربیان کودکان.

سرفصل‌هایی همچون آشنایی مقدماتی با رویکرد آموزش انسانگرا، بازی، هنر، قصه‌گویی، پروژه، رفتار با کودک، نمایش خلاق، حقوق کودک و ...

زمان: از ۱۶  تا  ۲۴ مهر
- ساعت برگزاری در روزهای پنجشنبه و جمعه:
۹ تا ۱۳
و در بقیه‌ی روزهای هفته:
از ساعت ۱۵ تا ۱۹

برای کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام در این دوره می‌توانید با شماره‌های زیر در ارتباط باشید:
۰۹۰۴۵۷۵۳۱۵۴

شب قصه‌گویی اینبار در طبیعت برگزار شد. کارگروه قصه‌گویی مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا، در پی ترویج قصه‌گوییِ مبتنی بر ادبیات، این برنامه‌ها را ترتیب می‌دهد.

اینبار شرکت‌کنندگان به مجموعه‌ای در دل طبیعت رفتند، کارگاهی را برای بیان خاطرات شخصی خود تجربه کردند، با در هم آمیختن روایت‌های شخصی قصه ساختند و در نهایت آن قصه‌ها را دور آتش برای جمع تعریف کردند؛ قصه‌هایی که با محوریت مفهوم امید شکل گرفتند.

تا شب قصه‌گویی بعدی ...

.
گیتی خوشدل مترجم نام‌آشنای ایرانی به دعوت مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا قصه‌ای برای کودکان نوشته است با مضمون عشق.
در این روزها خواندن این یادگاری خانم گیتی خوشدل برای کودکان ایران، می‌تواند تجربه‌ای گرم و لطیف باشد.

«عشق زیباست»
نوشته‌ی گیتی خوشدل
با تصویرگری سارا نارستان

تهیه شده در مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا
انتشارات کارگاه کودک.

برای تهیه‌ی این کتاب می‌توانید به شماره‌ی زیر پیام بدهید:
09122585235

با تأسف بسیار درگذشت آقای جواد مجابی، شاعر و نویسنده‌‌ی برجسته‌ی ایرانی، را به همه‌ی اهالی ادبیات و دوستداران ایشان تسلیت می‌گوییم.

آقای جواد مجابی در کنار آثار متعد در زمینه‌ی شعر و طنز و پژوهش ادبی، چند داستان کودک نیز از خود به یادگار گذاشتند، از جمله «پسرک چشم‌آبی» و «سیبو و سار کوچولو».

داستان «سیبو و سار کوچولو» به انتخاب کارگروه ادبیات مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا، در لیست ادبیات ماندگار کودکان ایران قرار گرفته است.

یاد ایشان گرامی
جواد مجابی (۱۴۰۵ - ۱۳۱۸)

یکی از ارکان یادگیری در جریان آمورش مترقی این است که دانش‌آموز شروع به اندیشیدن درباره‌ی موضوع مورد آموزش بکند. بدین معنا که بر آن موضوع متمرکز شود، آن را از جنبه‌های مختلف ببیند، راجع به آن مطالعه و تحقیق کند و حتی در راستای آن موضوع اقدامی را پیش ببرد.

در این مسیر مهم است که او بتواند آزادانه دیدگاه خود را درباره‌ی موضوع مطرح کند. مهم نیست نظر او در نگاه ما منطقی یا درست باشد. یا قرار نیست ما نظر او را با داده‌های «درست» اصلاح کنیم. آنچه اهمیت دارد این است که بتوانند برای دیدگاه خود دلیل بیاورد.

معلم در نقش پرسشگر و تسهیلگر حضور دارد. او تلاش می‌کند با پرسش‌های خود، معرفی دیدگاه‌های موافق و مخالف، ایجاد فرصت برای بیان دیدگاه‌های دیگر دانش‌آموزان، و حتی به چالش کشیدن دیدگاه‌های دانش‌آموزان، کمک کند تا آنها بیشتر به موضوع بیندیشند و مستدل‌تر صحبت کنند.

بنابراین در جریان آموزش مترقی، اندیشیدن به موضوع و بیان مستدل درباره‌ی آن، به نوعی بنیان یادگیری است و در غیاب آن و صرفاً بر اساس انتقال اطلاعات، جریان یادگیری شکل نمی‌گیرد.

یکی از کتاب‌های کاربردی مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا برای مراکز پیش‌دبستانی، با این عنوان منتشر شده است: «این من هستم».

در این کتاب، کودک با فعالیت‌های ساده و متنوع هدایت می‌شود تا آرام آرام جنبه‌های مختلف خود را ببیند و به تدریج درک عمیق‌تر و همه‌جانبه‌تری از خود به دست آورد.

کتاب «این من هستم» فرصتی است تا در مراکز آموزشی خود، به کودکان کمک کنیم تا بخش‌های مختلف ظاهرشان، دوره‌های مختلف زندگی خودشان، احساساتشان، نگاهشان به انسان‌های دیگر و ... را دقیق‌تر ببینند.

«این من هستم»
تهیه‌شده در مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا،
انتشارات کارگاه کودک.

برای تهیه‌ی این کتاب می‌توانید به شماره‌ی زیر پیام بدهید:
+989122585235

بریده‌ای از یک کتاب:
«امیدواری طریقی است که فرد به میانجی آن کل عالم و هرآنچه را که در آن رخ می‌دهد درک می‌کند. امیدواربودن شیوه‌ای از بودن است، نه مجموعه‌ی از امیدهای معطوف‌شده به نتایج مشخص.»

«امید»، نوشته‌ی استان‌ون هوفت
این کتاب با ترجمه‌ی مهدی نصرالله‌زاده در نشر بیدگل منتشر شده است.

در تقویم مناسبت‌های جهانی، امروز، ۲۴ شهریور (۱۵ سپتامبر) روز جهانی دموکراسی است.

دانش‌آموزانِ امروز دنیای ما را به ارث می‌برند و مسئولیت ایجاد، تقویت یا حفظ دموکراسی را بر عهده خواهند داشت.
به همین خاطر، برخی کشورهای پیشرو در زمینه‌ی آموزش، دموکراسی و شهروندی را یکی از اصول نظام آموزشی خود می‌دانند.

در این نگرش، دموکراسی تنها با «کسب دانش درباره‌ی دموکراسی» یا «توسعه‌ی مهارت‌های لارم برای رفتار دموکراتیک» آموخته نمی‌شود؛ دانش‌آموزان دموکراسی را از طریق «تجربه‌ی دموکراسی» می‌آموزند.

بنابراین مدارس لازم است فرصت چنین تجربه‌ای را از طریق مشارکت دانش‌آموزان و حضور فعال آنها، گفت‌وگو، مواجهه با دیدگاه‌های متنوع و متضاد، تمرین انتخاب و مسئولیت‌پذیری، و برنامه‌ریزی آموزشی بر اساس این مشارکت، فراهم کنند.

متأسفانه نظام‌های آموزشی از پیش تعیین‌شده، که از اساس و در ساختار خود نسبت به مشارکت دانش‌آموزان بی‌اعتنا هستند،
نمی‌توانند چنین فرصتی را برای کودکان و نوجوانان فراهم کنند.