شهروندی در ویدیوی ارسالی به گزارشگر، با هشدار به مردم برای مراقبت از اموالشان، می‌گوید موتورسیکلت و سپس خودروی برادرش به سرقت رفته، اما تماس‌ها و پیگیری‌هایشان از پلیس نتیجه‌ای نداشته و پاسخی درباره سرنوشت پرونده‌ها نگرفته‌اند. او از کمبود نیرو برای رسیدگی به چنین مواردی می‌گوید؛ اما کمبود نیرو یا هر توجیه دیگری، مسئولیت پلیس در قبال امنیت و اموال مردم را از بین نمی‌برد.
وقتی مردم پس از سرقت دارایی‌شان، حتی از پیگیری و اطلاع‌رسانی روشن محروم می‌مانند، تنها مالشان را از دست نمی‌دهند؛ اعتمادشان به نهادی هم از بین می‌رود که وظیفه‌اش تأمین امنیت آن‌هاست. نمی‌توان تمام بار مراقبت را بر دوش مردم گذاشت و پس از وقوع جرم نیز آن‌ها را بی‌پاسخ رها کرد. رسیدگی به شکایت و پاسخ‌گویی، لطف به شهروندان نیست؛ وظیفه پلیس است.

جاویدنام عرفان مومنی، ۲۲ ساله، معروف به «دی‌جی طوفان»، اهل دهنو اصفهان و معلم بود. او در زمینهٔ موسیقی فعالیت داشت و از همکاران مجموعهٔ «رادیو یار» و عضو گروه موسیقی «طوفان» بود.
عرفان روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات با اصابت گلوله به ران پای چپ مجروح و به بیمارستان منتقل شد. وضعیتش ناگهان وخیم شد و پس از انتقال به بخش مراقبت‌های ویژه جان باخت.
۹ سیب در ویدئوی مادر جاویدنام عرفان مومنی، یادآور ۹ ماه چشم‌انتظاری برای تولد اوست؛ این بار اما مادر از ۹ ماه نبودن پسرش می‌نویسد: «نه ماه انتظار به دنیا آمدنت چه شیرین بود… ولی افسوس… عرفانم، امشب ۹ ماه از نبودنت گذشت، اما من هنوز رفتنت را باور نکرده‌ام… تو از چشم‌هایم دور شدی، اما از قلبم نه.»

بی‌تابی مادر جاویدنام سجاد رعدی چولانی کنار مزار پسرش
جاویدنام سجاد رعدی چولانی، ۱۹ ساله و باریستا، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در شهرک ولیعصر تهران، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی به چشم و ریه‌اش جان باخت.
پیکر او در بهشت‌زهرا، قطعهٔ ۲۱۵، ردیف ۱۴۶، شمارهٔ ۲۴ به خاک سپرده شد.

علی‌سینا مصطفوی، اهل بم، کوهنورد و نوازنده‌ای ۳۸ساله بود؛ جوانی که تا هیمالیا رفته بود و تصاویر کوهستان، سفر، موسیقی و خانواده‌اش، گوشه‌هایی از زندگی او را روایت می‌کنند. ایران را دوست داشت و به آینده‌ای دیگر برای میهنش امید داشت.

با اعدام او، زندگی مردی ناتمام ماند که هنوز آرزوهای بسیاری داشت. از علی‌سینا، یاد انسانی مانده است که دل به قله‌ها، موسیقی، زندگی و ایران سپرده بود.

جاویدنام مهران مظفری، ۲۶ ساله و اهل داراب در استان فارس، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات، به دست نیروهای حکومتی جان باخت. دربارهٔ نحوهٔ جان‌باختن او روایت‌های متفاوتی از شلیک گلوله و ضربات باتوم منتشر شده است. پیکر مهران را یک هفته نگه داشتند و چندین بار از خانواده خواستند برای تحویل‌گرفتن آن، علت مرگ فرزندشان را «تشنج» یا «سکته» اعلام کنند. سرانجام پیکرش حدود ساعت چهار بامداد تحویل داده شد، با این شرط که خاک‌سپاری ساعت پنج صبح انجام شود.
مهران فارغ‌التحصیل مهندسی عمران بود و در همین رشته کار می‌کرد. به ورزش و به‌ویژه موتورسواری علاقه داشت.
پیکر مهران در آرامستان روستای بهروزآباد به خاک سپرده شد.

ابوالفضل ظهرابی، همسر جاویدنام فاطمه سلطانی، ویدئویی از حضور خود و دو فرزندشان، گیسو و راستین، کنار مزار فاطمه منتشر کرده و نوشته است: «من و بچه‌هام، با عشق تو ادامه می‌دیم… ما هنوز یه خانواده‌ایم؛ با ریشه‌هایی از عشق و آینده‌ای که قراره با لبخند بچه‌هامون دوباره ساخته بشه.»
جاویدنام فاطمه سلطانی، ۳۲ ساله، اهل روستای فرطان در شهرستان اسفراین و مادر گیسوی شش‌ساله و راستین بود. او روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ همراه همسرش در اعتراضات اسفراین حضور داشت که هدف شلیک مستقیم گلولهٔ جنگی نیروهای حکومتی قرار گرفت و جان باخت.
پیکر فاطمه را پنج روز بعد به خانواده تحویل دادند و اجازهٔ برگزاری مراسم یادبود نیز به آنان داده نشد.

مادر جاویدنام حمیدرضا حسینی‌پور با انتشار ویدئویی از ۹ گل، از ۹ ماه دوری پسرش یاد کرده است؛ به یاد ۹ ماهی که چشم‌انتظار تولد او بود و در برابر ۹ ماهی که با دلتنگیِ نبودنش گذشته است.
جاویدنام حمیدرضا حسینی‌پور، ۲۹ ساله و اهل شیراز، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی از پشت جان باخت.
پیکر او در آرامستان کشن شیراز به خاک سپرده شد.

مادر جاویدنام بابک صادقی محسنی در ویدئویی با ۹ سیب، یاد ۹ ماه انتظار برای تولد پسرش را در نهمین ماه دوری از او زنده کرده و نوشته است: «نُه ماه است که تو را از من گرفته‌اند، اما هنوز نتوانسته‌اند ایمانم را به راهت بگیرند.»
جاویدنام بابک صادقی محسنی، ۳۱ ساله، متولد کرج و ساکن همدان، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در تهران‌پارس، با شلیک مستقیم گلولهٔ جنگی نیروهای حکومتی به سرش جان باخت. پیکر او پنج روز بعد، در ۲۴ دی‌ماه، تحت تدابیر شدید امنیتی و با حضور محدود خانواده و نزدیکان به خاک سپرده شد.
بابک طبیعت‌گرد، کوهنورد و عاشق موسیقی بود.
«خیره‌ام به قاصدک که پس از مرگ به راه می‌افتد»؛ جمله‌ای که با نام و یاد بابک گره خورده است.

جاویدنام ستاره رفیعی، ۱۹ ساله، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در نارمک تهران، با شلیک مستقیم گلولهٔ نیروهای حکومتی به سرش جان باخت.
بنا بر روایت منتشرشده، ستاره پیش از رفتن به خانواده‌اش گفته بود: «دوستام می‌گن دارن بچه‌ها رو می‌کشن، من باید برم.»خانواده‌اش پس از ساعت‌ها جست‌وجو و بی‌خبری، پیکر او را در میان پیکرهای منتقل‌شده به حیاط بیمارستان الغدیر پیدا کردند.
پیکر جاویدنام ستاره رفیعی در آرامستان بهشت‌زهرای تهران، قطعهٔ ۸۴، ردیف ۱۹، شمارهٔ ۳۰ به خاک سپرده شد.