از عروس‌های شاهنامه تا همکاری با صنعا و حمایت از حوثی‌ها، رابطه ایران و یمن تاریخی طولانی دارد. روایتی از این پیوند و تغییر نگاه حاکمان ایران به قدرت و امنیت.

جاویدنام محمد زارع، ۴۲ ساله، متأهل و اهل اصفهان، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در خیابان ابوالحسن اصفهانی، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جان باخت.

جاویدنام ابوذر زارعی سوادکوهی، ۳۸ ساله، کارگر شهرک صنعتی و پدر یک پسر ۱۲ ساله و یک دختر ۲ ساله بود.
او روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات سراسری در شهر زیرآبِ سوادکوه در استان مازندران، با شلیک گلولهٔ جنگی نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی جان باخت.
مزار او در آرامستان بهشت، روستای مته‌کلا در زیرآبِ سوادکوه قرار دارد.

جاویدنام مهدی جمشیدی، ۲۴ ساله و اهل رستم‌آباد گیلان، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ با اصابت گلولهٔ جنگی به پا مجروح و به بیمارستان منتقل شد.
او در بیمارستان بدون دریافت درمان رها شد و روز ۱۹ دی‌ماه جان باخت؛ در همان بیمارستانی که ۲۴ سال پیش در آن به دنیا آمده بود.

جاویدنام رضا قلی‌پور، ۳۱ ساله، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در محدودهٔ پل هفت‌تیر مشهد، هنگام کمک به دوستان و معترضان مجروح، با شلیک گلولهٔ جنگی نیروهای حکومتی به گردن جان باخت.
بنا بر روایت منتشرشده، رضا تلاش کرده بود هم‌محله‌ای خود، امیر عمرانی ۲۵ ساله.، معروف به «امیر بوقی» را که دارای معلولیت ذهنی بود، از قرارگرفتن در معرض تیراندازی مأموران بازدارد؛ اما هر دو جان باختند.
رضا کوچک‌ترین فرزند خانواده بود. در رشتهٔ بدن‌سازی فعالیت می‌کرد، به موتورسواری علاقه داشت و به‌تازگی با تلاش فراوان سوپرمارکتی راه‌اندازی کرده بود. او از مادر مبتلا به سرطانش مراقبت می‌کرد و نزدیکانش او را جوانی مهربان و دلسوز توصیف می‌کنند که همیشه هوای خانواده و دوستانش را داشت.
رضا به فرهنگ و تاریخ ایران علاقه‌مند بود؛ نام کوروش را بر گردن و نشان فروهر را پشت گردنش خالکوبی کرده بود و در محله به «پسر اهورامزدا» شناخته می‌شد.

آمریکا برای عراق پس از صدام برنامه داشت؛ اما میان برنامه‌ریزی و اجرای انتقال قدرت شکاف بود. این پادکست، تجربه عراق و اهمیت آن در بحث آینده ایران را مرور می‌کند: سرنگونی یک حکومت، چگونه به ساختن نظمی باثبات می‌رسد؟

نسخه کامل این پادکست در کانال یوتیوب منوتو، اسپاتیفای و اپل پادکست در دسترس است.

جاویدنام یاسین الهی حسن‌آبادی، ۱۸ ساله، اهل آب‌انار آبدانان در استان ایلام و ساکن تهران بود. او در حسن‌آباد به‌عنوان فروشندهٔ ابزارآلات کار می‌کرد.
ییاسین شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات در فلکهٔ دوم دولت‌آباد شهر ری، هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت. گلولهٔ جنگی به سینه‌اش اصابت کرد و او روز بعد بر اثر شدت جراحات جان باخت.
مادر جاویدنام یاسین الهی با انتشار ویدئویی از گریه‌هایش و یادگارهای نوزادی پسرش، نوشت:
«یاسینم رو از همون کودکی با هزاران امید و آرزو بزرگ کردم؛ با عشق، با رویاهایی برای آینده‌اش و با هزار نقشه برای خوشبختی‌اش… بزرگش کردم که قد بکشه، به آرزوهاش برسه و تکیه‌گاهم باشه، اما هیچ‌وقت تصور نمی‌کردم روزی برسه که من بمونم و حسرت تمام فرداهایی که قرار بود با هم داشته باشیم…»

پیکر او در آرامستان ابن‌بابویه شهر ری به خاک سپرده شد.

جاویدنام مهرداد افزا، ۳۲ ساله، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در خیابان وصال شیرازی دزفول، هدف شلیک مستقیم نیروهای امنیتی قرار گرفت. گلوله به سینه و قلبش اصابت کرد و او در برابر چشمان برادرش جان باخت.
پیکر مهرداد پس از چهار روز پیگیری خانواده، ساعت یک بامداد، تحت تدابیر شدید امنیتی و تنها با حضور اعضای درجه‌یک خانواده در قطعهٔ ۸ آرامستان شهیدآباد دزفول به خاک سپرده شد. خانواده‌اش نیز برای سکوت و خودداری از اطلاع‌رسانی تحت فشارهای امنیتی قرار گرفتند.
مهرداد استادکار مکانیک خودروهای سبک و تأمین‌کنندهٔ معاش خانواده‌اش بود. سه برادر و سه خواهر داشت و در رشتهٔ بدن‌سازی چندین مدال به دست آورده بود و مدال‌هایش را به افراد دارای معلولیت که به باشگاه می‌آمدند هدیه می‌داد.
جاویدنام مهدی پورراستی، ۲۶ ساله، دوست صمیمی مهرداد بود. این دو دوست شامگاه ۱۹ دی‌ماه در کنار هم به اعتراضات دزفول پیوستند و هر دو جان باختند.

دلتنگی و گریه‌های مادر جاویدنام ساجده کریمی پس از دریافت پروندهٔ تحصیلی دخترش
جاویدنام ساجده کریمی، ۱۷ ساله و اهل آستانه‌اشرفیه در گیلان، دانش‌آموز پایهٔ یازدهم و هنرجوی رشتهٔ کامپیوتر بود.
او روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در میدان حافظ آستانه‌اشرفیه، در کنار مادرش هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفت و از ناحیهٔ پهلو مجروح شد. بنا بر روایت منتشرشده، خانواده از ترس بازداشت و پیامدهای انتقال او به بیمارستان، ساجده را به خانه بردند. او ساعاتی بعد، بر اثر شدت جراحات، در آغوش مادرش جان باخت.

انتقاد بارزانی از سازمان‌های مسلح قوم‌گرا و سخنان طالبانی درباره گفتگو با تهران، از تغییر محاسبات رهبران اقلیم کردستان عراق حکایت دارد. چرا اربیل و سلیمانیه برای جلوگیری از گشودن جبهه‌ای در مرز ایران هماهنگ شدند و اکنون چه نقشی در دیپلماسی منطقه دنبال می‌کنند؟

در ویدیوی ارسالی به گزارشگر، راوی با مقایسه برخورد با معترضان در ایران و فرانسه می‌گوید: آنجا هم اعتراض است، اینجا هم. او می‌گوید در اعتراضاتی که از فرانسه دیده، کسی هدف گلوله قرار نمی‌گیرد یا جانش را از دست نمی‌دهد، اما پاسخ به مطالبه مردم میمه، تیراندازی بوده است.
مردم میمه در استان اصفهان، شامگاه یکشنبه ۱۹ مهر در اعتراض به نام‌گذاری شهرستان تازه‌تأسیس «میمه و وزوان» تجمع کردند. آن‌ها خواستار نام‌گذاری این شهرستان به نام «میمه» بودند و ترکیب نام دو شهر را نادیده گرفتن پیشینه و هویت تاریخی شهر خود می‌دانستند.
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، این تجمع با دخالت نیروهای امنیتی به خشونت کشیده شد. در این گزارش‌ها از شلیک با شاتگان و سلاح گرم، استفاده از گاز اشک‌آور و زخمی شدن شماری از معترضان خبر داده شده است. همچنین روایت‌هایی از انتقال مجروحان به مراکز درمانی و بازداشت شماری از آن‌ها پس از حضور نیروهای امنیتی در بیمارستان‌ها منتشر شده است.