جاویدنام علیرضا نوری، ۲۹ ساله و ساکن قزوین، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جان باخت. بنا بر گزارش‌ها، چندین گلولهٔ جنگی به بدن او، از جمله ناحیهٔ شکم و پهلو، اصابت کرده بود.
علیرضا سرپرست بخش بسته‌بندی شرکت «بهمن دیزل» بود و به عکاسی علاقه داشت. او در اعتراضات سال ۱۴۰۱ نیز حضور داشت و بر اثر اصابت ساچمه به صورتش زخمی شده بود.
نیروهای حکومتی پیکر علیرضا را در ازای دریافت پول به خانواده‌اش تحویل دادند.

جاویدنام محمد رضایی نوید، ۴۱ ساله، پدر سه فرزند و اهل فردوسیهٔ شهریار بود. او روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در شهریار، با اصابت گلوله به سر جان باخت. بنا بر روایت منتشرشده، تک‌تیراندازی از بالای یک ساختمان او را هدف قرار داده بود.
خانواده پس از چند روز بی‌خبری و جست‌وجو، روز ۲۱ دی‌ماه پیکر محمد را در پزشکی قانونی کهریزک پیدا کردند. پیکر او در آرامستان شهر فردوسیهٔ شهریار به خاک سپرده شد.

رویترز در تحقیقی گسترده، ابعاد ۱۳۵ حمله به ۸۴ تأسیسات حیاتی در هفت کشور منطقه را بررسی کرده است. یافته‌های این گزارش نشان می‌دهد چگونه هدف قرار دادن نقاط حساس زیرساخت‌های انرژی، صنعت و آب، به ابزاری برای فشار اقتصادی و سیاسی جمهوری اسلامی تبدیل شده و امنیت کشورهای خلیج فارس را با چالش‌های جدی مواجه کرده است.

خواهر جاویدنام احمد خسروانی با انتشار ویدئویی، از آخرین دیدار با برادر و مادرش در فرودگاه و ۹ ماه دوری از خانواده در سوگ احمد نوشته است: «من فقط یه داداش داشتم، داداش کوچولوی ۲۱ ساله‌ای که همهٔ امید و دلخوشی زندگی‌مون بود؛ همونی که مامانم رو بهش سپرده بودم و با بودنش دلگرم بودم. ۹ ماهه منتظرم دوباره توی آغوش مامان برای تو گریه کنم. ۹ ماهه حق سوگواری در آغوش خانواده رو ازمون گرفتن.»
جاویدنام احمد خسروانی، بسکتبالیست ۲۱ ساله، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در پاسداران تهران، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی جان باخت. او دانشجوی سال آخر مهندسی دانشگاه صنعتی شریف بود.
در کارنامهٔ ورزشی احمد، قهرمانی بسکتبال سه‌نفرهٔ تهران همراه با تیم فرزان شمیران و انتخاب به‌عنوان برترین بازیکن لیگ تهران در سال ۱۴۰۴ ثبت شده بود.
به روایت خواهرش، تلاش خانواده برای خاک‌سپاری احمد در قطعهٔ «بابا زهرا» به نتیجه نرسید. موانعی که پیش روی آنان گذاشته شد، خانواده را ناچار کرد پیکر او را در بخش دیگری از بهشت‌زهرای تهران به خاک بسپارند.

جاویدنام سهند ناصری، نوجوان ۱۵ ساله، اهل شوشتر و علاقه‌مند به ورزش باستانی بود. او شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در اشتهاردِ استان البرز، با شلیک گلولهٔ جنگی نیروهای حکومتی به سینه‌اش جان باخت.
پیکر سهند به زادگاهش، شوشتر، منتقل شد و در همان‌جا به خاک سپرده شد.

جاویدنام محسن نمازی، ۱۹ ساله، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در میدان بهاران منطقه ۱۷ تهران، با اصابت گلوله جنگی نیروهای حکومتی جان باخت.
بنا بر روایت منتشرشده، محسن و دوستش، جاویدنام علی مشهدی، در حال آب‌رسانی و کمک به مجروحان بودند که برای دفاع از افرادی که مورد تعرض مأموران قرار گرفته بودند، مداخله کردند. هر دو در جریان این رویارویی جان باختند.
علی مشهدی، ورزشکار، همان روز در محدودهٔ میدان فلاح، با شلیک دو گلولهٔ نیروهای حکومتی به صورت و سینه‌اش جان باخت.
مادر محسن پس از انتقال پیکر فرزندش به درمانگاه، ساعت‌ها کنار او ماند تا مأموران او را از محل بیرون کردند. نهادهای امنیتی با تهدید خانواده، اجازهٔ خاک‌سپاری محسن در تهران را ندادند و خانواده ناچار شدند پیکرش را در آرامستان جلفا در استان آذربایجان شرقی به خاک بسپارند.

فرستندهٔ ویدئویی به گزارشگر من‌وتو، مقایسهٔ اعتراضات فرانسه با ایران را به نقد می‌کشد؛ مقایسه‌ای که در تبلیغات جمهوری اسلامی، وسیله‌ای برای عادی‌سازی سرکوب شده است. از انقلاب ۵۷ تاکنون، این حکومت بارها با زندان، شکنجه و کشتار به اعتراض پاسخ داده است. کودکان هم از این سرکوب در امان نمانده‌اند: جاویدنامان محمد داستان‌خواهِ ۱۵ ساله و امیررضا عبداللهیِ ۱۳ ساله در آبان ۹۸، کیان پیرفلک و ابوالفضل آدینه‌زاده در ۱۴۰۱، و سهند ناصریِ ۱۵ ساله و محمدرضا قلی‌وندِ ۱۷ ساله در دی‌ماه ۱۴۰۴، تنها چند نام از این کارنامه‌اند.
دانش‌آموزان ایران، علاوه بر کمبود امکانات و محرومیت‌های آموزشی، در سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ با موج مسمومیت‌های مدارس روبه‌رو شدند. شمار زیادی راهی مراکز درمانی شدند، اما مقام‌ها علائم را به «استرس» نسبت دادند و خانواده‌های معترض نیز با سرکوب مواجه شدند. حکومتی که به کودکان شلیک کرده، خانواده‌هایشان را تهدید کرده و هنگام اعتراض اینترنت را قطع کرده است، اکنون می‌خواهد با نمایش تصاویر فرانسه، کشتار را «برخورد با اعتراض» جا بزند.

در ویدئوی ارسالی به گزارشگر من‌وتو، تابلویی کنار جاده دیده می‌شود که برای دریافت صدقه، شمارهٔ کارت معرفی کرده است. در شرایطی که اعتماد مردم به نهادهای حکومتی از بین رفته، چه تضمینی هست که این پول به نیازمندان برسد؟
جمهوری اسلامی دهه‌ها با وعدهٔ حمایت از محرومان حکومت کرده، اما امروز باز هم دست در جیب همان مردمی می‌برد که زیر فشار گرانی و فقرند. احساس مسئولیت مردم نسبت به یکدیگر، مجوزی برای جمع‌آوری پول بدون شفافیت نیست.

حکومت‌های اقتدارگرا صرفاً با افزایش نارضایتی پایان نمی‌یابند؛ زمانی آسیب‌پذیرتر می‌شوند که همکاری ستون‌های حامی‌شان و اجرای دستورها دیگر تضمین‌شده نباشد. این پادکست به فرسایش قدرت، تغییر وفاداری‌ها و نقش یک جایگزین سیاسی معتبر می‌پردازد؛ با این تأکید که سقوط یک حکومت، به‌خودی‌خود به معنای استقرار دموکراسی نیست.