خانوادهٔ جاویدنام علیرضا رئیسی، پس از یافتن مزار او در بیابان‌های انارک استان اصفهان، بر سر خاکش حاضر شدند و آیین رقص سوگ را برگزار کردند؛ بر مزاری دور از محل زندگی‌شان که انتخاب آن در اختیار خانواده نبود.
علیرضا رئیسی، ۲۱ ساله، متولد ۱۱ بهمن ۱۳۸۳ و از متهمان پروندهٔ موسوم به «میدان علیخانی اصفهان» بود. او روز ۲۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، یک روز پس از خاکسپاری پسرعمویش، جاویدنام رامین رئیسی از کشته‌شدگان اعتراضات دی‌ماه، بازداشت و سپس به اتهام «محاربه» به اعدام محکوم شد.
ببنا بر گزارش‌ها، رسیدگی به پروندهٔ «میدان علیخانی» بر عهدهٔ مرتضی براتی، رئیس پیشین شعبهٔ اول دادگاه انقلاب اصفهان، بود؛ قاضی‌ای که در پروندهٔ «خانه اصفهان» نیز برای معترضان حکم اعدام صادر کرده بود. در پرونده‌های تحت رسیدگی او، گزارش‌هایی از اتکا به اعترافات اجباری زیر شکنجه و محرومیت متهمان از حق داشتن وکیل انتخابی منتشر شده است.
جمهوری اسلامی سحرگاه دوشنبه ۱۳ مهرماه ۱۴۰۵، هم‌زمان با اذان صبح، علیرضا رئیسی را همراه با جاویدنام علیرضا سپاهی در زندان دستگرد اصفهان اعدام کرد.
بنا بر گزارش‌ها، نیروهای امنیتی مانع خاکسپاری علیرضا در محل زندگی‌اش شدند و پیکرش را کیلومترها دورتر به خاک سپردند. همچنین گزارش شده است که مأموران، پدر او را با چشم‌بند به محل خاکسپاری بردند و بازگرداندند.

در این گزارش تاریخی از «تونل زمان» منوتو، به بازار سالیانه بین‌المللی خیریه در باشگاه افسران سر می‌زنیم؛ بازاری با حضور شاهدخت شمس پهلوی و مشارکت کشورهای مختلف که درآمد فروش کالاهای آن به فعالیت‌های خیریه انجمن شیر و خورشید سرخ ایران اختصاص داشت.

شهروندی در ویدئوی ارسالی به گزارشگر، با اشاره به وقایع فرانسه، میزبانی این کشور از روح‌الله خمینی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ را یادآوری می‌کند و آنچه امروز در فرانسه می‌گذرد را «کارما» می‌نامد. او خطاب به فرانسوی‌ها می‌گوید: آن روز میزبان خمینی شدید و امروز خودتان با پیامدهای آن روبه‌رو هستید. این شهروند از زاویهٔ تجربهٔ ایرانیان به ماجرا نگاه می‌کند؛ مردمی که نزدیک به نیم قرن است زیر حاکمیت نظامی زندگی می‌کنند که خمینی بنیان گذاشت.

جاویدنام عرشیا حضوری، ۲۵ ساله و اهل تهران، شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات در خیابان شقایقِ بلوار فردوس، با شلیک مستقیم گلولهٔ جنگی مأموران جمهوری اسلامی کشته شد. 
به گفتهٔ منابع نزدیک به خانواده، گلوله از فاصلهٔ حدود ۴۰ متری به پیشانی او اصابت کرد و  مأموران برای تحویل پیکر عرشیا از خانواده‌اش پول مطالبه کردند. پیکر او در بهشت‌زهرای تهران، قطعهٔ ۲۱۴، ردیف ۱۶، شمارهٔ ۵۵ به خاک سپرده شد.
مادر عرشیا، فرزانه روحانی، نیز روز ۲۷ شهریورماه ۱۴۰۵، پس از ماه‌ها سوگواری برای فرزندش، درگذشت.