#гомель #sacral_museum
У дадатак да папярэдняга допісу. Выставачная тэма.
Вось парачка здымкаў з археалагічнай выставы, прысвечанай радзімічам. Сапраўдная архаіка. Рэчы, якім па тысячы гадоў. Мы вось жывем у ХХІ ст., лічым сябе разумнымі, можам прымусіць праз тэлефон ляцець тавары да нас з іншага краю свету, ведаем усякае пра космас. А хто можа здабыць жалезную ці медную руду з дапамогай завостранай палкі і адліць падвесачку? То-та ж! Таму асабіста я на такія рэчы гляджу з захапленнем.

А вось некалькі здымкаў з выставы, прысвечанай будаўнічым матэрыялам ХІХ-ХХ ст. Так бы мовіць, з чаго будавалі Гомель. Цэгла і кафля – таксама рэчы прывабныя, але мяне зацікавіла іншае. Ёсць у допісе здымак здымку (апошні), дзе бачны корпус гомельскай ЦЭС-1 1923 года. Цагляны стылёк, уласцівы прамысловым пабудовам з ХІХ па першую палову ХХ ст. Падобна, што зараз будынак знаходзіцца ва ўнутранай прасторы тэрыторыя прадпрыемства і пабачыць у жывую не атрымаецца. А каб не выстава, дык і не ведаў бы пра яго, увогуле...

У музеі ёсць і іншыя выставы, але гэтыя дзве падаліся найбольш цікавымі.
Чамусьці на сайце не знайшоў звестак пра тэрміны дзеяння выстаў.

#sacral_data
Ці чулі вы раней нешта пра Аляксандра Аскерку? Я вось звярнуў увагу на гэтую асобу, калі рыхтаваў допіс пра палац у Рудакове. Тады я і даведаўся пра існаванне гэтага чалавека, бо менавіта ў гэтым маёнтку ён нарадзіўся ў 1830 годзе. Але сёння згадваю ў дзень скону – 24.01.1911.
Але навошта яго ўспамінаць?
Ну, пэўны след у нашай гісторыі ён пакінуў. Напрыклад, выдаў беларускамоўны дзіцячы буквар-катэхізіс. А яшчэ працаваў над сялянскай рэформай, а пасля адмены прыгону стварыў Літоўскае земскае крэдытнае таварыства, якое, па яго меркаванню, аб'яднала б землеўласнікаў Літвы-Беларусі і як непадкантрольная ўладам структура, спрыяла б аднаўленню незалежнасці былога ВКЛ. Так, спадар Аляксандр быў з «белага» лагеру груповак будучага паўстання, кансерватыўна-ліберальны і менш радыкальны за «чырвоных».
Тым ня менш, калі пачалося паўстанне ў 1863 годзе (днямі была чарговая гадавіна пачатку), пэўны час быў паўстанцкім начальнікам Вільні, а "чырвоны" Каліноўскі паспеў пабыць яго памочнікам.
Быў арыштаваны, прысуджаны на смерць, але прысуд замянілі на высылку ў Сібір. Гадоў праз 10 вярнуўся на радзіму. Памёр у маёнтку малодшай дачкі ў Відзах-Лаўчынскіх. Быў старажытны допіс адтуль.
Як вам персанаж? Варты ўспамінаў?

Дарэчы, успамінаючы Рудакоў: цагляны палац быў спраектаваны Тадэвушам Раствароўскім, які быў жанаты на сярэдняй дачцэ Аляксандра – Сафіі.