#бабруйск #sacral_urban
Дарэчы, спонсар вандроўкі ў Жылічы - бабруйскі касмадром аўтавакзал. Адсюль пачаліся галоўныя прыгоды. Лічы, што тут і скончыліся. Ну як вам атмасферка? Я ў захапленні!

#тбілісі #грузія #гара_цэгла #sacral_museum #sacral_orthodox
Калі такія справы (разабраліся і з Жылічамі), то прапаную зноў вярнуцца ў знаёмы тбіліскі музей этнаграфіі. У адрозненні ад нашага «Азярца», драўляных цэркваў сюды не завезлі. Затое ёсць руіны мураванага храму. Ды яшчэ якога! V-VI стагоддзе. Старажытненька. Базіліка Сіёні – названа ў гонар таго самага пагорку ў Іерусаліме, які яго і сімвалізуе. Агулам, распаўсюджаная назва для грузінскіх цэркваў. Месца ў музеі не яе роднае. Царкву знайшлі ў 1948 годзе археёлагі ў рэгіёне Цыянеці ва ўсходняй Грузіі. Перавезлі ў Тбілісі ў 1962 годзе (разам з пахаваннямі, яны захоўваюцца ня тут), бо ратавалі будынак ад затаплення новым вадасховішчам.
Падаецца, добра тут упісалася.

#тбілісі #грузія #sacral_museum #sacral_graveyard
Апошняе ў спісе, але не апошняе па цікаўнасці месца ў этнаграфічным музеі – пляцоўка з «пахаваннямі». Дакладней з узорамі розных каменных надмагілляў. Сеціва кажа, што помнікі сабраныя з розных рэгіёнаў Грузіі. Сапраўды, формы тут разнастайныя. Конікі, баранчыкі, зброя, арнаменты. Інфы на месцы бракуе. Хто, адкуль? Але ўсё адно захапляльна. На першым здымку на другім плане бачны дальмен з абхаскай вёскі, яму 4-5 тыс. год.
На мой дзіўны густ (думка і раней лунала ў галаве), нашаму скансэну не дастае такога. Гучыць спецыфічна, уяўляю твары пэўных наведнікаў, але ж таксама частка народнай культуры. Праўда, у нас вясковым могілкам больш уласцівыя крыжы драўляныя. Але ж бываюць і помнікі з жорнаў, з груба ці неапрацаваных валуноў. А яшчэ ж каплічка можа быць! А на ўваходзе паставіць браму, як была ў Акцябрскім раёне. Толькі дзе ўсё гэта браць? Новых настругаць ці вывозіць з недагледжаных пахаванняў? Карацей, перспектыўная ідэя. Перадайце там кіраўніцтву хто, га?

#мцхета #грузія #sacral_orthodox #sacral_data
Эх, не збіраўся так шмат посціць Грузіі запар, але тут натуральна нагода. Дзяржаўнае сьвята, афіцыйны выходны. І прысвечаны легендарным падзеям і цікаваму месцу.
Гісторыя такая: пасля ўкрыжавання Хрыста, 2 грузінскія габрэі прывезлі ягоную рызу на радзіму. Адзін з іх, Эліёз, падараваў рызу сястры, тая памерла, трымаючы рэліквію ў руках. Так яе і пахавалі. На гэтым месцы вырасла дрэва. У IV ст. цар Мірыян загадаў пабудаваць там царкву, зрубіць тое дрэва, каб атрымаўся слуп. Але пакуль сьвятая Ніно (лічыцца, што яна хрысціла Іверыю\Грузію) не памалілася, нічога не атрымалася.
Вось прыкладна гэтыя падзеі 14 кастрычніка адзначаюць картвелі.
А храм, што пабудавалі, завецца Свеціцхавелі ў горадзе Мцхета. Тая царква да нас не дайшла, бо была драўлянай, а вось гэтая, на здымках, датуецца ХІ ст. Не навабуд таксама, ведаеце.