#У‌ткинчи_дунё


#No_157


#муаллиф_Қосимова_Нодира


—Мунира ўзингизми?
—Ха мен, нега келдингиз?
Мунира қўпол охангда гапирди.
—Сизни уйингизга қидириб бордим, лекин кўрсатишмади.
Азиз, столга ўтирди.
—Нега бордингиз? Яна тутиб беришгами?
—Нега ундай дейсиз? Мен сизни тутиб бермаганман.
—Ўша таксисни йўллаб, ўзингизни оппоқ кўрсатманг, сиздан хафаман, ва қайтиб кўзимга кўринманг.
—Тушунтириб беришимга имкон беринг.
—Керакмас, яхшиям қилган экансиз мени тутиб бериб.
Мунирани охангидан дард сачради.
—Мени изимга тушишган экан, мен буни билмагандим.
—Билгансиз ва сотилгансиз?
—Мени полвоним онасини соғинибди шекили, инжиқлик қиляпти.
Ботир икки эгизакларни кўтариб хонага кириб келди.
Азиз турган жойида қотиб қараб турарди, нигоҳи болаларда эди.
—Қани берингчи, арслонимни.
Мунира ўғлини қўлига олди.
—Сен...
Ботир Азизга қараб қошини чимирди
—Ха мен, кўраман деб ўйламаганмидингиз?
—Сени бир ёқлик қилиб юборишмаганми?
—Оллоҳим яшашни пешонамга ёзган экан, бандаси нима хам қила оларди.
—Бас қилинглар, мақсадга ўтинг.
Мунира Азизга қараб гапирди
—Кечагина куйиб келган беморингиз хақида гаплашиш учун киргандим.
—Хамма гапни онасига айтдим. Йигит жиддий жароҳат олмаган. Ёнидаги аёл, жиддий. Кейин хомиладор экан, болага хам шикаст етган. Тез кунда йигитга рухсат берамиз, шериги хали анча даволаниши керак.
Энди кетишингиз мумкин.
Мунира, шошиб гапирди
—Майли.. яхши қолинг.
Азиз секин ташқарига чиқиб кетди. Чиқдию, ўзида англаб бўлмас оғриқни хис қилди.
—Нахотки шу кишига кўниб кетган бўлса?
Нахотки шундан фарзанд кўрган бўлса?
Нахотки шундай қиз, ўша тўнкага насиб қилган бўлса?
Азиз, деворга суянганча бошини ушлаб қолди.
Ичкаридан келаётган овоз, Азизни тобора бўға бошлади. Тезда юриб ташқарига чиқиб кетди.
—Нега сени олдингда бемалол ўтирибди у ?
Ботир зарда қилди
—Эшитдингизку нега кирганини.
Мен кунда ўнлаб мижозлар билан гаплашаман, буни ўзингиз яхши биласиз.
—Бу билан эмас, тушундингми? Бу билан эмас, қайтиб гаплашганингни кўрмай.
Ботир бақириб юборди
—Бас қилинг, чиқинг хонамдан. Беринг қизимни
Мунира, Ботирни қўлида ширингина бўлиб ухлаб ётган, қизига қараб гапирди.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

#У‌ткинчи_дунё


#No_158


#муаллиф_Қосимова_Нодира


—Қизишма, биласан сени қизғонаман.
—Қизғонишни хам меёри ва чегараси бўлади. Ортиқча рашк, муносабатларга путур етказиши, хаттоки ҳар ёқасига олиб бориши хам мумкин.
—Ўзинг, муштдексан ақлинг қари кампирларникидек.
Ботир, Мунирани олдига келиб пешонасидан ўпди.
—Мен хеч қачон сизга хиёнат қилмайман, кўнглингиз тўқ бўлсин. Мен оллоҳимни ёзган тақдирига ва сизга кўниб бўлдим. Ҳаётимда бошқа эркакга жой йўқ, хаттоки хаёлларимда хам.
Мунира Ботирни кўзларига боқди.
—Рахмат сенга, сенга уйлангач хаётим ранг баранг бўлди, ўзгача ифор, ўзгача шукуҳ бағишладинг.
Ва энг муҳими, шунча йил яшаб ҳис қилмаган туйғуни ҳис қилдирдинг. Яни оталик бахтини.
—Сизга хам рахмат. Мени шу даражага етишимга сизни хиссангиз катта, узр бироз жахлим чиқиб бақириб юбордим.
Бу ерга нега келгандингиз?
Мунира Ботирга жилмайди.
—Болаларимни соғиниб кетиб киргандим. Назо ишга хам чиқмай, шуларни қараб ўткрибдими?
—Ха бораверинг десам, йўқ ўзим қараб тураман. Кечгача соғиниб қоляпман деяпти.
Мунира кулиб қаради.
—Соғинадида, ахир кимни болалари...
Ботир гердайиб қўйди
—Талтайманг, болаларни бериб ишга жўнанг.
—Йўқ хоним, бугун сиз ишдан эртароқ чиқасиз, оилавий бир айланиб келайлик.
—Болалар биланми?
—Албатта, болалар сиз хеч қаёққа бориш йўқ.
—Майли мен Назо опамга айтай, тайёрлансин. Бирга борамиз.
—Сен бир қизғонишни биласанми?
—Нега қизғонаман?
Ахир кўз очиб кўрган аёлингиз бўлса.
—Майли сен ишингни қил, болани бер биз Назо ойисига чиқамиз.
—Шундай қилинг. Мен куйиб келган беморларим борку?
Хамкорингизни ўғли. Шунга қарашим керак, сизни деб қабул қилгандим, лекин аёли жиддий.
Чақалоқ хам вакумда, орқа мийяда шишиш ва лат еган.
Эртага четдаги шифокорлар, амалиётдан қайтишса, ўшаларга болани топшираман.
—Яхши қарашсин, дадасини хабари йўқ экан бу воқеадан. Мени уялтириб қўймайсан деб сенга ишониб, шу ерга жойлагандим.
—Албатта қўлдан келганча қараяпмиз.


💫💫💫💫


—Ойи, бу уйни қандай сотди у қанжиқ?
Муслим асабий гапирди
—Тоғангни алдаб юриб, уйни номига ўтказиб олган экан. Анча олдин бирга келишганди, мен қаршилик қилгандим, индамай кетишганди. Ундан кейин келиб, уйдаги бор нарсаларни сотиб кетди.
—Ерга урса осмонга сабчирдингизку? Нахотки шу аёлдан қўрқиб ўтирган бўлсангиз?
—Мени аввалги шиддатим йўқ, эсингдами ўша аёл билан уйдан чиқиб кетаётганингда?
Мени итариб еқитиб кетганинг?
Ўшандан буён бош оғриғи билан яшайман. Докторлар яхшилаб текширтинг деган, лекин қаердан текширтираман?
Латофатни кўзларидан ёш оқди
—Оббо, ўзи азалдан касалсиз. Бир турткига одам ўлиб қолмайди, энди мени айбдор қилманг.
Муслим энса қотирди.
—Ха майли, мен озроқ дам олай. Кечга ишга чиқишимиз керак.
—Мен чиқмайман. Яна бирор жойдан ризқимиз келиб қолар.
—Ёшлигингдан шундай дангаса бўлдинг.
Отангга ўхшамай ўл.
—Эх қани эди дадамга ўхшасам.
Муслим кулиб қўйди
—Даданг хам худди сендек дангаса иш ёқмас, ичувчи алкаш эди. Сен ўз дадангга тортдинг.
Латофат бошқа гапиришни хохламай, ичкарига кириб кетди.
—Ўз дадам, нима бошқа дадам хам борми?
Муслим ўйланиб қолди

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

#У‌ткинчи_дунё


#No_159


#муаллиф_Қосимова_Нодира


—Яшашга жой топдингизми?
Тонг сахардан келган клентлар, яна Латофатни асабини бузди
—Бу уй меники, сизларни хеч қандай хаққингиз йўқ.
Латофат жахл билан бақирди.
—Қонуний йўл билан хал қиламиз шекили?
Икки эркак бир бирига қаради.
—Махалла участкавойлари чақириб келамиз.
Ёки хохшингиз билан уйни бўшатиб қўйинг
—Хохлаганингни чақириб кел, хеч қаерга кетмайман.
Латофат бошидаги оғриқдан ихраб гапирди
—Шундайми? Майли..
Телефон қилиб тезда керакли одамларни чақириб келишди.
—Биз хужжатларни кўрдик, келинингиз уйни тўлиқ равишда сотган, хамма хужжат жойида, иложингиз йўқ бўшатишга мажбурсиз.
—Қаерга борамиз?
Латофат, шумшайиб қолди.
—Борар жойингиз бўлмаса, хозир нима кўп қариялар ва ногиронлар уйи кўп.
—Нима? Мен қариялар уйига?
Латофат шанғиллаб бақирди.
—Ха сиз, қариялар уйига, ёки қамоқхонага...
Уй меники сиз бўшатмайман деяпсиз, демак жиноий жавобгарликка тортишга хаққим бор. Қонун мен томонда.
Дағдаға қилди.


💫💫💫💫


—Қизингиз ўзига келди..
Хамшира ичкаридан чиқди.
—Вой, ростданми? Оллоҳга шукур.
Рахима шошиб ўрнидан турди.
—Кўрсам бўладими?
—Сал туриб ўзим чақираман. Тезда кириб чиқасиз. Хали тўлиқ ўзида эмас.
—Боласини билдими?
—Хозирча йўқ, айтяпманку тўлиқ ўзида эмас.
—Хўп, тезроқ олдига киритинг.
Рахимани кўзлари ишиб, кетган эди йиғлаб.
—Харакат қиламан, шу ерда бўлиб туринг.
Хамшира ичкарига кириб кетди.
Рахима кўзлари тўрт бўлиб кутиб ўтирарди. Салдан кейин ўша хамшира кўриниш берди.
—Холажон юринг, тез кўриб чиқасиз.
Рахима юриб эмас югуриб кириб кетди.


💫💫💫💫


—Келинингиз хозир қайси шифохонада?
Милиция ходимлари, Кароматни олдига келишди.
—Марказий шифохонада. Тинчликми?
—Бировни уйини ёқиб юборганликда айбланмоқда.
—Қанақасига?
Каромат, хайрон бўлди
—Ўғлингизни бегона аёл билан ушлаб олган, ва уйга ўт қўйган. Ташқарига чиққач эса, зинадан тойилиб йиқилиб тушган.
Камера ёзувларидан шу маълум бўлди.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Ўзбек ўғлонларига омад ёр бўлсин . Дуода бўлингизлар . Олға ОҚ БЎРИЛАР .

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Сизга ёмонлик қилган одамни кечиринг. Акс ҳолда, ёмон одам иккита бўлади.

✍Августин Аврелий

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Аллоҳ сендан ўтинчим,
Юрагимга кирсин нур.
Қадамларим-қувончим
Йўлларимда гул ундир.

Ҳамроҳ эт яхшиларга
Кулиб турсин юзлари.
Яхшилик қилганини
Билмай қолсин ўзлари.

Жон танимга куч бергин,
Тик тутайин қаддимни.
Бирон кимса атайлаб,
Ер қилмасин қадримни..

Қалбимнинг тубларига
Етиб борсин ҳаловат
Кафтимда дуоларим,
Ўзинг айла ижобат.

Гули Нигор

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Зарур гапни айтолмаганинг учун бир марта аттанг қилсанг, тилингни тиёлмаганинг учун эса минг карра афсус қиласан.

✍🏻 Лев Толстой

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Биринчи маъсият (гуноҳ)ни қилишлик жуда ҳам қийин иш. Аммо у секин-секин такрорланиши билан одатга айланади. Бора-бора эса ундан қалб лаззатлана бошлайди.

✍Имом Шофеъий

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Охиригача эшитинг... Хакикат сузлар...

Она бўлиш қийин


@TasirliVaiBratli 👈ВИДЕОЛАР

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

АССАЛОМУ АЛАЙКУМ

Қадрдонларим хайрли кун ҳаммага . Муродбахш чоршанба кунида барча муродингиз ҳосил бўлсин .
Кўнглингиз қувончга тўлсин .
Фақат яхши кунларда , хурсандчиликларда , тўй ҳашамларда юз кўришиш насиб этсин .

ШАХЗОДАнгизни дуо қилишни унутманг 😘

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Онангизни кўриб келинг

🎤 Мархабо Каримова

Ният

Истараси иссиқ қиз эди Малика. Дид билан кийинар, ўзига ишончи зўр эди. Шунданми уни ёқтирадиганлар кўп, йигитлар тугул, қизлар ҳам у билан яқин бўлиш учун изидан юришарди.
Мактаб ўқитувчилари ҳам ҳамма тадбирларда фаол бўлган бу қизни ҳурмат қилишар, аълочи бўлмаса ҳам баҳолари "беш" эди доим.
Орзулари ҳам исмига мос, маликаларникидек эди. Шаҳарда зодагонлардек яшашни, ҳар томонлама мукаммал турмуш ўртоғи бўлишни, ўзи ҳам бир "юлдуз "бўлишни орзу қиларди. Дугонасига бу ҳақда орзиқиб гапирар, бўлажак ҳаётини ўзича тасаввур қиларди.
-Лекин мен болаларни унча хушламайман. Биттагина ўғил кўраман холос, бошқа фарзанд шарт эмас-дерди нуқул.
-Ҳеч бўлмаса яна битта қиз кўргин, ~кулади дугонаси.
-Нима кераги бор қизни. Битта чиройли ўғлим бўлса, уни кийинтириб олиб юрсам бўлди,боланинг ғалвасига тоқатим йўқ, ўзимни қийнамоқчи эмасман.
Дугоналар улғайишди. Иккаласи ҳам олийгоҳ талабаси бўлди.
Малика ўзи орзу қилгандек шаҳарга, хаёлидаги шаҳзодасига турмушга чиқди. Ҳаммаси гўзал эди.
Лекин негадир фарзанди бўлавермади. Шифокорга борган Маликани текширган врач унинг бачадонида ўсимта борлигини, операция қилмаса хавфли эканлигини тушунтирди..
Маликанинг соғлиғи секин тикланди, лекин унга энди фарзанд кўролмаслигини ётиғи билан айтишган эди шифохонада.
Бир куни қайнонаси келди.
-Энди гапнинг индаллосини айтганда Маликахон мен ўғлимнинг фарзандсиз ўтишини хоҳламайман, шунинг учун уйни бўшатиб қўйсангиз, ~деди чимрилиб..
Мана ёши ҳам ўтди. Ўқишга келган жиянлари Малика билан яшаб кетишади. "Юлдуз'" ҳам бўлмади. Ёшликда тўғри ният қилмагани бир умр армон бўлиб қолди қалбида.

Гули Нигор

https://t.me/GuliiNigorrr

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

АНАТОЛИЙ ФЁДОРОВИЧ КОНИНИНГ ЭНГ ҚИСҚА НУТҚИ

Суд залида синфдошини пичоқлаган гимназия ўқувчиси устидан маҳкама кетаётган эди. Болани бундай қалтис қадам ташлашга мажбур қилган нарса — йиллар давомида тўхтамаган тинимсиз мазах ва таҳқирлар эди. Гап шундаки, боланинг белида букриси бор эди. Жабрланувчи эса бир неча йил давомида ҳар куни у билан учрашганда: «Ҳорма, букри!» деб масхаралашни канда қилмасди.
Ўша куни Кони ўзининг адвокатлик фаолиятидаги энг қисқа ва, эҳтимол, энг таъсирли нутқини сўзлади. У гапини шундай бошлади:
— Ассалому алайкум, муҳтарам ҳакамлар!
— Ваалайкум ассалом, Анатолий Фёдорович! — жавоб беришди ҳакамлар (1).
— Ассалому алайкум, муҳтарам ҳакамлар!
— Ассалому алайкум, Анатолий Фёдорович! — бу сафар ҳакамлар бироз таажжуб билан алик олишди.
— Ассалому алайкум, муҳтарам ҳакамлар!
— Тинчликми, ассалому алайкум, Анатолий Фёдорович! — дея ҳакамлар бу сафар очиқдан-очиқ ғазаб билан жавоб қайтаришди.
Кони бу саломлашишни қайта-қайта такрорлайверди. Охири ҳакамлар ҳам, судьялар ҳам, залдаги барча тингловчилар ҳам (ўша даврда суд жараёнлари ошкора ўтарди) чидаб тура олмай, ғазабдан портлашди ва бу «телба»ни зални тарк эттиришни талаб қила бошлашди.
Шунда адвокат ўз «нутқи»га якун ясади:
— Мен атиги ўттиз етти марта салом бердим, холос (сиз эса бунга бор-йўғи бир неча дақиқа зўрға чидадингиз).

Бола оқланди.(интернет)

Болаларни ўзингиз билмпгпн ҳолда иқтидорини пастга уриш ҳам унинг ўзига бўлган ишончини сўндиради.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚