#У‌ткинчи_дунё


#No_190


#муаллиф_Қосимова_Нодира


Розия, ўша кундан буён ўша уйда яшаб юрган эди. Розия уйни сотган одамларни топа олишмади. Улар топилгунича, ўша уйда яшашига рози бўлган Самад. Уйни сотганларни, қидиришга киришди.
—Уйни олган одамни топдим, эртага уйга чақирдим. Лекин сизни бу ерда эканингизни айтмадим.
Самад, кечги овқат маҳали гап бошлади.
—Рахмат сизларга. Агар уйга киритмаганингизда, қаёққа борардим бола билан?
Розия, бошини эгди
—Эртага келса, кейин сизни бу ерда ушлаб олиб ўтира олмаймиз. Қолиб кетган пулингизни оласиз ва бу ердан кетасиз.
Самад гапни калта қилди.
—Хўп рахмат.
Пулимни олсам, бирор жойдан ижара уй оламан.
—Болангизни отаси борми?
Самадни аёли гапга қўшилди.
—Хха, бор.
Розия тутилиб қолди
—Қаерда, ва сиз нега бундай ахволдасиз?
—Мени эримни иккинчи аёли бор экан, мен бундан бехабар эдим. Бир куни уйимга бостириб келиб, уйимизни ёқиб юборди.
Эрим вафот этди, ва мен шу ахволга тушдим.
—Вой шўрим. У аёл қамалдими?
—Йўқ, отаси бой экан ишни ёптириб юборди. Мени аризамни хам қайтариб олишга мажбур қилишди.
Розия кўз ёшларини артди.
—Сиқилманг синглим. Хаммаси яхши бўлади.
Розияни қўлини сиқиб қўйди.


💫💫💫💫


—Сиз кирманг, ўзимиз қараймиз.
Мунирани ичкарига қўймай, Латофатни олиб кириб кетишди.
—Эй худо, энди нима бўлади?
Муниса асабий каридорда айланиб юрарди.
Салдан кейин, ичкаридан доктор чиқиб келди.
—Нима бўлибди ойимга?
—Мийясида ўсимта пайдо бўлган, Тамаграфияга тушурдик, ва мана анализлари.
Қўлидаги хужжатни Мунирага узатди.
—Нима, ўсимта..
Мунира, шошиб хулосага қаради.
—Ахир, бу...
Мунирани оёқлари бўшашиб кетди.
—Афсуски ха.
—Энди нима бўлади?
Мунирани кўзларидан ёш оқарди.
—Даволашга ўтказамиз. Сақлаб қола олмасакда, сал бўлсада умрини узайтиришга харакат қиламиз.
—Кўрсам бўладими?
—Албатта, бемалол киринг. Лекин хали ўзида эмас.
Мунира югуриб ичкарига кириб кетди.
Латофатни олдига кириб, қўлларидан тутди.
—Ойи, биламан, дард сизни суст қилган. Аммо мен ҳар куни дуо қиламан. Ҳар тунда ёстиқни ҳўл қиламан. Илоҳим, сиз яна аввалгидек куласиз.
Ҳар бир нафас олганингизда юрагим чўкади: “Бу охирги нафас бўлиб қолмасин,” деб.
Мен ҳали сизга орзу қилган либосни олиб бермадим, кўзларингизга нур қайтара олмадим.
Илтимос, ойи... яна бир оз яшанг. Мени етим қилманг...

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

#У‌ткинчи_дунё


#No_191


#муаллиф_Қосимова_Нодира



—Мана хужжат, хаммаси хаққоний ва имзо чекиб расмийлаштирилган.
Розия уйни сотган харидор, келиб хужжатларни кўрсатди.
—Мен имзо қўйганман, лекин пулни ярмини бергансиз.
—Бу гапингизга ким ишонади?
Ким пулни тўлиқ олмай туриб, имзо қўяди?
—Тўғри, пул тўлиқ олингач, имзо чекилади. Бу гапингизга мен хам ишонмай турибман.
Самад, гапга қўшилди
—Уйни бўшатганингиздан кейин бераман деганди.
Мен ишонибман.
—Хуллас хохлаган жойингизга боринг. Пулни олган видеоларингиз хам бор бизда, орамиз очиқ.
—Қаматаман, судга бераман.
Розия бақирди
—Бу аёлдан хушёр бўлинг. Яхши аёл эмас экан, суриштириб билганман қандай аёллигини.
—Сен яхшимисан?
Розия ўрнидан туриб бақиришда давом этди
—Ахволингга бир қара, одам қараса жирканади.
Худо уриб қўйибдику сени.
Майли ака, бу аёлни уйингизда сақлаб ўтирманг.
—Майли яхши боринг.
Самад мехмонни кузатиб қайтгач, Розияга қаради
—Сиз хам харакатингизни қилинг, бирор жойдан уй топиб бугун чиқиб кетинг. Мехмондорчилик тугади
Самад ичкарига кириб кетди, Розия нима қиларини билмай ўйланиб ўтириб қолди.


💫💫💫💫


—Ойи, дадамни кузатишга борасизми?
Аббос, Камолни чемадонини судраб ташқарига чиқди
—Йўқ, яна бир дунё дашном эшитаманми?
Саодат, боришни хохламади
—Мунис юр айланиб келасан.
Аббос, Мунисага гапирди.
—Янги келинга кўчада нима бор. Уйда шунча иш, ишларини қилиб ўтирсин. Мана мени эрка қизим, кузатиб қўяди.
Камол ичкаридан, Шайдони қўлтиқлаб чиқди.
—Мени бориш нийятим хам йўқ асли, хавотир олманг дадажон..
Муниса дадажон сўзига урғу бериб гапирди
—Келин, анави уйни ортига ўтсангиз, ғишт тўкилган. Жуда хуник туради, кунда кунда қилиб ташиб, ху анави бурчакка териб қўйинг.
Камол, ховлини бурчагини кўрсатди.
Муниса, савол назари билан қаради.
Ўша орқани хам, ёғ тушса ялагудек қилиб тозаланг. Тўй олди усталар, шошилишда хамма нарсани ўша томонга отиб ташлашган эди.
—Менга гапиряпсизми?
Ёки ўғлингизга?
Муниса қўлини орқага қилиб, бошини тик тутиб гапирди
—Сизга?
Гапини бўлган келинига, ғалати қаради
—Мен аёл кишиман, худди қизингиздек бировни эркатой арзанда қизиман.
Қани қизингизга шу ишларни қилдирасизми?
Мунисани гапидан хаммаси қотиб қолди.
—Қизим нега қилар экан?
—Мен нега қиламан экан?
Бизни уйда эркакларни ишини, аёллар қилмайди.
Роса дамни олиб келиб, бир бошдан тушиб тозалаб берсангиз, мен супуриб туришим мумкин.
Яхши дам олиб келинг.
Муниса тескари қараб, ошхона томон юриб кетди.
Камол умрида хеч ким, бундай муомила қилмагани учун, қотиб қолди
—Бу келинни тили чиқяпти. Кўрсатиб қўяман ҳали
Камол, нафрат билан Муниса кетган томонга қаради
—Қўйсангизчи дадаси. Уйдаги ишларни тиндириб қиляпти, у ростиям эркакларни иши бўлса.
Саодат Мунисани ёнини олди.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

#У‌ткинчи_дунё


#No_192


#муаллиф_Қосимова_Нодира


—Энди қаёққа бораман?
Бола билан кўчада қолдим, борар эшигим, қадам босгулик остонам йўқ.
Ўз хаётимни ўзим барбод қилдим, гулдек оиламни ўғил туғаман деб, барбод қилдим.
Мана ўғил хам туғдим, лекин бу энди менга татияптими?
Розия йўл бўйи йиғлаб, Нигинани қабри бошига келди.
—Жоним қизим, мени кечир. Мени деб бу ёруғ оламга тўймадинг. Сени хазон қилдим.
“Мен онаман... аммо қандай она?”
Ҳар тун жимжитлигида фақат сенинг овозинг қулоғимда жаранглайди.
Менга “Она” деб айтган охирги сўзинг — гўё юрагимга муҳр бўлиб қолган.
Энди эса... мен сени ер бағрига жўнатган аёлман.
Сени ҳимоя қилишим керак эди — аммо ҳимоя қилолмадим.
Ҳаттоки сенинг изтиробларингни ҳам пайқамабман.
Сен менга қараб ёрдам сўраган бўлсанг-чи? Мен-чи? Мен фақат танбеҳ бердим, қаттиқ гапирдим...
Балки сен яккаланиб, менга энг керакли дақиқада яқинлик кутгандирсан...
Энди кеч, хаттоки бир марта тушимга кирмайсан, мендан хафалигингни биламан, она бўлиб қўлимни дуога очиб, сени жойингни жаннатда бўлишини сўрамабман. Сен фариштадек бегуноҳ ва шахид кетгансан, илохим жойинг жаннатларда бўлсин. Мен доим сени йўқлаб келаман қизим, шунда зора гуноҳга ботган қалбим ва танам енгилласа.
Розия қабр бошида тинмай йиғларди, анча пайт ўтириб секин йўлга тушди.
Қош қорайиб қолган махал, Розия эшик қўнғироғини чалди.
—Нега келдинг?
Рахима, Хуморани кўриб кўксини чангаллади.
—Уйингизга киритинг она, борарга жойим йўқ.
Розия ўғлини махкам қучди
—Кет, мени сендек қизим йўқ.
Рахима кўзларида ёш билан гапирди
—Дунё мендан юз ўгирди, сиз ўгирманг она.
Розия зорланди
—Хароминг билан кўчада қолдингми?
Ичкаридан акаси чиқиб келди
—Акажон, мени кечиринг.
Розия ўзини акасини оёқлари остига ташлади.
—Хумора сенга кам жазо берибди. Биратўла ёқиб юбориши керак эди, шунда биз хам исноддан қутилардик. Бу ерга манави итваччанг билан қадамингни босма.
Юринг ойи
Акаси, Рахимани қўлидан ушлаб ичкарига олиб кирди.
—Эрингдан, қизингдан, биздан ўшани деб кечган эдинг. Ўшани деб гулдек қизингни ўлдирдинг.
Энди ўшани олдига, қўлингдаги харомингни олиб бор.
Дарвозани тарақлатиб ёпиб, ичкаридан қулфлади.
Розия дод деганча қолди. Нима қиларини билмасди, секин ўрнидан туриб йўлида давом этди.
Қош қорайиб, хамма жойни зулмат босди. Кўчада маст аласлардан бошқа хеч ким йўқ эди.
Розия, минг бир хаёл ва қўрқув билан дарвоза қўнғироғини бир неча бора чалди.
Жавоб бўлмагач, дарвоза олдидаги скамейкага боласи билан ёнбошлади

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

#Субҳаноллоҳ

Қош нима вазифани бажаради?
Ҳамма тана аъзоларини ўз вазифаси бор. Лекин айнан қош қандай вазифани бажаради.

Жавоби... 👇

АССАЛОМУ АЛАЙКУМ

Яхшиларим , яхшиликни суйгувчиларим ҳамма зўрми .
Дам олиш кунини янги режалар билан бошлаб олган бекажонларим , чарчаманг . Компот ёпаяпсизми , мураббо қилаяпсизми куч қувват тилайман .
Қайнонажон келинизди оёғига ёпишган набирангизни бир пастгиа олиб турсангиз , қўшни хола билан гурунг қилиб келгунизча келиниз ишини қилиб олардида . Бу зумрашаларни чалғитиб , алдаб , сулдаб қилаверардику онаси оловга айланишса , иссиқ сувга ундаса хавфлида . Нарироққа чалғитиб турсангиз тез битади ишларингиз .
Бугунги дам олиш кунида эркаклар ҳам уйда , аёлларга қарашса яхши бўларди .
Буни маззасини қишда кўришади .
Сергелимизнинг ярақлаган кўчасидан ишга бориш учун автобусландим ....
Кеча муҳтарам президентимиз меҳмон бўлган Тошкентнинг чекка тумани бўлган Сергелимиз кундан кунга чирой очмоқда . Келинг азизларим меҳмонга . Меҳмон қиламан .
Бўлса Тошкентча норину , лаваш бўлар , бўлмаса қуртобаю , чўпон пиёва ҳам мазза кетади . Сутли қора кофе бўлмаса , аччиққиа кўк чой бўлар.
Келаверинг дилдошларим....

ШАХЗОДАнгизни дуо қилиб қўйишни унутманг 😘.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

🍃🌹ОНАНГИЗДЕК МЕҲР БЕРИНГ, КЕЛИНЖОНЛАР❤️

Она бўлди қучоғида ўсди ўгил.
Ва тўлдикий орзуларга умидвор дил.
Ҳар нега ҳам керак аввал мулойим тил.
Онангиздек меҳр беринг, келинжонлар.

Чин меҳрла улғайтирди омад тилаб.
Орзусига сизни орзу қилиб улаб.
Доғ тушурманг кутганида сизни йиллаб.
Онангиздек меҳр беринг, келинжонлар.

Асфусларга кўмилтирманг юрагини.
Яшасин кўп билиб сизга керагини.
Ўрасан дер билиб қўйинг эксанг нени.
Онангиздек меҳр беринг, келинжонлар.

Ҳаёт йўлда асли сизга муаллимдур.
Ҳар баҳтингиз кўриб яшаб олар ҳузур.
Кўнглингизга тегса дейман минг бор узр.
Онангиздек меҳр беринг, келинжонлар.

Ҳулкарой Ҳожамовна

Реаксиялар босишни унутманг (❤️😍👍🔥)
Яқинларингизга ҳам улашинг...

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

АСКАР ЎҒЛИМ

Ўғлим, сен Мусаввир Зотнинг
Менга берган «санъат асари».
Бу кун муқаддас юртнинг
Хизматига шайланган аскари.

Ўғлим, сен юртбошимнинг
Ишонган фарзанди, халқнинг сарвари.
Онанг умиди-ю, отангнинг сирдоши,
Муқаддас Ўзбекнинг содиқ аскари.

Ўғлим, сен мардсан, мағрурсан,
Ишонч-ла ташланган қадаминг шахдам.
Балки Мангуберди, балки Темурсан,
Халқинг дуолари сен билан ҳар дам.

Ўғлим, кўксимга сиғмас севинчим,
Ниятларинг бўлсин ижобат.
Дуодаман, ёлғиз ўтинчим:
«Аллоҳимга қилдим омонат».

ШАХЗОДА САТТОРОВА

https://t.me/shahzodangizdan

👆👆👆👆 аввалги қисмлар

#БЕДОР_ТУЙҒУЛАР

16- ҚИСМ

Василахон укаси билан гаплашар экан юзларига нур инди.

Мен эса ана ўша дақиқаларни кўз ўнгимдан кетказа олмаяпман , - дея сўзларини якунлади Раҳбар ая .

- Аяжон , бундай жигаржон инсонлар орамизда жуда кўп- ку , - дея изоҳга шошилди Мадина

- Қайдам ,- ўйланиб жавоб қилди унга Раҳбар ая,- кўчамизнинг бошида Ориф деган йигит яшайди. Ўшанинг акаси бир куни катта камомадга тушиб қолди. Ўзи пули борида бурни осмон эди-да аканинг . Орифлар кўпчилик аслида . Худди яқинда ҳикоя қилиб берган Василахоннинг жигарларига ўхшаб серфарзанд оиладан чиқишган . Хуллас, аканинг бошига иш тушганда барча жигарлар орқа- ўнгига қарамай тумтарақай қочишди. Ичида эса биргина виждонлиси шу Ориф экан. "Акам камомад туфайли ўзини бир нима қилиб қўйса онам менга акамни қайтадан дунёга келтириб бермайди" дея аёлига бас келиб , шартта ховлисининг ўртасидан бўлиб сотиб юборди. Пулини эса қўшқўллаб акасига тутқазди.
Энди давомини эшит, болам.
Орифнинг пули эвазига акаси ўзини тезда тиклаб олди . Икки - уч йил ичида савдоси янада гуркираб авж олиб кетди.
Синовли дунёда бу - дунё . Бир маъмур бўлган , бир хор бўлмасдан қолмас экан. Вақт айланиб энди Орифнинг бошига акасининг куни тушди , яъни аёли дардга чалиниб пулга муҳтож бўлиб қолди. Энди Ориф ноиложликдан эшикма - эшик юриб аёлининг дориси учун пул сўрай бошлади. Энг катта умидни эса бундан бир неча йил аввал ўзи жонига оро кирган акасидан қилади. Аммо бирга туғилиш бор экан- у , жонга оро кириш йўқ экан.
Қаршисига мунғайиб , бош эгиб келган аканинг укага жавоби нима бўлган биласанми ?

"Ўзим ҳам жўжабирдек жонман , бу бағримни тортсам у бағримга етмай қолаяпти. Агар хув бирда берган пулингни миннат қилиб келган бўлсанг , ўшанда "фийсабиллоҳ" деган сен ўзинг эдинг , энди ўша сўзларни айтиб яна камига пул сўраб келиб ўшанда топган савобингни бугун йўққа чиқариб қўйишинг тўғри эмас , жон укам. Қолаверса , мен ўша вақтда сендан пул сўраган ҳам эмасман , сен ўзинг ўз кўрсатарга пул бергансан. Гапни лўндаси , ҳозир пул йўқ" дебди .

Ориф бояқиш турган жойида бир чайқалибди- ю , аммо ўзини тутибди.

- Узр ака, мени кечиринг. Мен гумроҳ кимдан сўрашни билмабман. Ахир сўраганни қуруқ қайтармайдиган зот турса- ю , мен сизни бемаврид безовта қилибман . Минг бор узр ,- деб қўлини кўксига қўйиб чиқиб кетаётса , акаси уни тўхтатибди :

- Тўхтачи , ука. Сенинг айтаётганинг ким ўзи ?

Ориф бу саволга бош чайқабди:

- Кечиринг , ака. Унинг кимлигини ҳозир айтолмайман . Сабаби у менга шу топда жуда керак. Сиз эса банд одамсиз . Вақтингизни олмай .

Ориф акасининг хай- хайлашига қарамай унинг хонадонини тарк этибди.

Биласанми қизим, бу дунё торозиси адолат билан ишлайди- да . Бу ҳақда кўп бор айтганман. Чунки тарозининг эгаси энг адолатли зот.

Орифнинг бир вақтлар акасига қилган яхшилиги кўп ўтмай бошқа тарафдан ўн баробар бўлиб қайтди. Унинг ўғли коллежда ўқиб туриб тадбиркорлик бўйича тузган режаси танловда ғолиб бўлиб , банкдан анча катта суммада имтиёзли кредит олди. Ўша ўғли номига фирма очилиб тадбиркорликни ривожлантиришди. Кўп ўтмай Орифжоннинг ҳам бағрига шамол тегди. Аёли ҳам соғайиб кетди. Аммо аканинг "кетининг куйгани қолди" .

- Аяжон , нима деганингиз бу тушунмадим ? - деди Мадина ажабланиб.

- Э бу эскитдан қолган бир гап-да қизим. Бир вақтлар раҳматли онам айтиб берар эдилар .
Қадим замондаги очарчилик вақтида бир опанинг уйига синглиси меҳмонга келган экан. У вақтда опа бир кафт унни амал - тақал қилиб топган, ундан хамир қориб нон ёпган пайти экан .
Нон пишай деб турганда узоқдан синглисининг қорасини илғаган опа , нонни тандирдан узибди- ю , қизғаниб шошганидан қаерга беркитишни билмай шарт устига ўтириб олибди.
Ноннинг хиди сингилга барчасини сотиб қўйибди. Сингил "Мазам йўқ" деб ўрнидан тура олмаётган опасига :

"Опа бу кунлар ҳам ўтар -кетар , кетингизни куйгани қолади" деб ортга қайтган экан. Шунақа қизим , барча яра тузалар экан- у , қалб яраси битмас экан.

Қизим, гапиравериб сениям уйқудан қўйдим- а ?
/44

ТАҚДИРДА БЎЛМАСА...

Илгариги замонларда Самарқандда бир эгар-жабдуқ устаси бўлган экан. У ўғли билан бирга эгар ясар, эскирганларини таъмирлар, ота-бола шу тарзда кун кечириб, тирикчилик қилишар экан.
Эгарсоз уста касби тақозосидан бўлса ким билади, иш пайтида ўзи ўтирадиган ўриндиқни ҳам эгардан ясаб олган экан. Бу эгарнинг яширин бўлмачаси бўлиб, уста ундан пул сақлайдиган қути сифатида фойдаланаркан. Аммо эгарнинг ичида хазина борлигини ҳатто ўз ўғли ҳам билмас экан.
Кунлар, ойлар ўтиб, меҳнат қилинибди, пул топилибди ва ўша яширин жойда тўпланаверибди. Пешонага ёзилгани экан, бир куни отанинг савдо сабаб бир ойга Самарқанддан кетишига тўғри келибди. Ота дўкондаги бор эгарларни ва устахонани ўғлига омонат қолдирибди. Сафарга чиқишдан олдин эса ўғлига ўзи ўтирадиган эгарни асло сотмасликни қаттиқ тайинлабди. Отаси йўқлигида ўғил у тайинлаган эгардан ташқари барча эгарларни сотиб тугатибди.
Бироқ кунлардан бир куни кечқурун бир йўловчи келиб, эгар сотиб олмоқчи бўлибди. Харидорнинг қистовларига дош беролмаган ўғил, бироз фойда кўриб қолиш илинжида, асл баҳоси 10 ақча (қадимги туркий кумуш танга) бўлган ўша отаси ўтирадиган эгарни 30 ақчага сотиб юборибди.
Ота сафардан қайтгач, эгардан ясалган ўриндиғи жойида йўқлигини кўриб, унинг қаердалигини сўрабди. Ўғил уни сотишга мажбур бўлганини, лекин уч баробар кўп фойда кўрганини ҳаяжон билан айтганида, отанинг эси чиқиб кетибди. Ичидан пишиб, куйиб-ёнса-да, ҳеч кимга ҳеч нарса демай, ота иш-ўқини ташлаб йўлга равона бўлибди. Самарқанд, Бухоро деб кезмаган жойи, бош урмаган карвонсаройи қолмабди, аммо на чора, эгарини топа олмабди.
Савдогарнинг қанча ой, қанча йил излангани номаълум. Лекин жуда чарчаб, ҳолдан тойганидан тилидан қуйидаги байт тўкилибди:
Тиззамда қолмади мадор, насиб излай-излай,
Айлантирди бизни қисмат, Самарқанд-у Бухорони бўйлай.
Эгарни барибир топа олмаслигига кўзи етган ота уйига қайтиб, яна ишга киришибди. Эгар сотиш ва таъмирлашни давом эттирибди.
Орадан йиллар ўтиб, бир эгар эскиргулик вақт ўтибди... Бир куни бир киши эгарини таъмирлатиш учун дўконга келибди. Уста йиллар олдин йўқотган ўша қадрдон эгарини дарров танибди, аммо сир бой бермабди.
Эгар эгасига қараб:
«Бу эгаринг жуда эскириб кетибди, кел, мен сенга янгисини бераман, буниси эса менда қолсин», деб эгарни қайтариб олмоқчи бўлибди.
Бундан жуда хурсанд бўлган мижоз янги эгарни олиб, йўлида давом этибди. Савдогар эса дарҳол ўз эгарини текшириб кўрибди ва пуллари жойида турганини кўргач, суюнганидан қуйидаги байтни пичирлабди:
Не ҳожат сенга кезмоқ Самарқанд-у Бухорони,
Сенга тақсим бўлган қисмат келар излаб ўзи сени.

Явуз Озелмаснинг
«Дунё кўзимга кирди» китобидан

Шавкат Ўймовутли тайёрлади

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

ТУШ ✍

Бугун тушимга онам кирибди ,
Ҳовлида райҳонларин саралаб юрибди ,
Қўллари белида қаддини ростлаб ,
Дарвозага қараб кулиб турибди .

Дарвозага бўйласам интиқ ,
Юрагимда соғинчдан санчиқ ,
Умид билан қараб , кўрибман ,
Отам маюс турарлар опам мушфиқ .

Қўлим очиб бориб қучай десам ,
Хиралашди кўзим олди юмиб очсам .
На онам бор , на отам бор , опам қани ,
Майли эди яна бир бор тушимда кўрсам .

Айрилиқнинг залворлари оғир экан ,
Ҳар дақиқа эслаб юрак оғрир экан ,
Дуоларим уларгадир бизга эса ,
Жаннатда кўришмоқлик умиди- ла сабр экан .

ШАХЗОДА САТТОРОВА .✍

https://t.me/shahzodangizdan

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Ота (ҳикоя)

Ҳов наридаги кўприк устида қий— чув қилиб ўйнаётган болаларнинг овози хаёлини бўлди. Дарё узра йўл солган бу кўприк унинг болалик пайтларида ҳали қурилмаганди, одамлару от— уловлар кечувдан ўтишарди. Йилларнинг шитоблигини қарангки, қирқ йилнинг нари— берисида қурилган мана шу кўприк ҳам гўё азалдан бор бўлгандай туюлади. Тинмай қийқираётган анови тирмизаклар бу ҳақда ўйлаб ҳам ўтиришмайди, уларга ўйин топилиб турса бас. Нима, сен бола бўлмаганмисан, дея янди ўзини ўзи, ўйнамаганмисан? Ўйнагандаям барчани бесаранжом қилиб ўйнардинг — шўх эдинг— да. У билинар— билинмас жилмайди. Мана шу тезоқар дарёнинг бу бетидан нариги бетига ҳатто ўн— ўн икки яшарлигидаям бемалол сузиб ўта оларди. Энди эса гоҳо сувга қўл солгани ҳам ўйланиб қолади. Тавба, ҳозирги анҳору дарёларнинг сувлари бирам совуқки… Авваллари соатлаб сувдан чиқмасди. Ё одам қариганда эти юпқалашиб кетганидан шундай туюлармикан— а?.. Дарёнинг нариги соҳилига интиқ тикилди. Ҳозир ҳам сузиб ўта олса
керак. У яна жилмайди: хаҳ кўнгил қурсин— а, қариликни ҳеч тан олгиси келмаскан— да. Ўнг оёғининг пайлари бир тортишса букилмай қолади— ю, дарёда сузармиш. Уёғини сўрасангиз, ҳатто кечасиям жунпайпоқ кийиб ётади. Шу пайт ўнг оёғи ҳудди мени эсингдан чиқарма, дегандай хиёл зирқираб қўйди. Оёғини узатиб, тиззасининг атрофини кафти билан бир пас уқалади. Сўнг чап қўлидаги тасбеҳини билагига ўтказиб, «ё Оллоҳ», дея бироз кучаниб ўрнидан турди. Ҳали белини тўла тикламаёқ ўнг қўли билан қаймоқранг чакмонининг этагини қоқди ва тасбеҳини ўнг қўлига олиб, ортига қайрилди— да, пича энкайган кўйи қияликдан кўтарила бошлади. Кўтариларкан, дўпписини гўё ечмоқчидай бир қўзғатиб, тўғрилаб қўйди.
Ҳалигина узоқ ўтирганидан оёқлари увишиб, юриши оғирлашган чол дарвозадан дадил қадамлар билан кириб келди. Ҳовли анча катта, уйлари жуда унақа ҳашаматли бўлмаса— да, серхона эди. Ҳамма нарса ўз ўрнида — саранжом— саришта, кўзга ҳунук кўрингувчи бирон нарса йўқ.
У сўриток остидаги улкан сўрининг бир четига келиб ўтирди. У ёқ— бу ёққа қараб, калта оқиш— кулранг соқолини силади. Шундай катта даргоҳда ҳеч ким қолмадими, нима бало?.. Зум ўтмай, четроқдаги уйдан кампири чиқиб келди.
— Нимча ( намунча) ҳаммаёқ ҳувиллаб кетибди? Чурвақаларинг қани? — деди у кампири ёнига етиб келмасидан, гўё ҳозир болаларнинг шовқин— сурони бўлмаса нафаси қисиб қоладигандай бетоқатланиб.
Кампири ҳам келиб, сўрига ўтирди.
— Иккита тирмизагингиз кўчада ўйнаяпти. Келин жижисиминан уйда, иш тикяпти — деркан юзига ярашиқли жилмайди. — Ўзи уйимизда шугина одам бор холос. Жа ҳувиллаб кетаётган бўлсайиз невара келинийзи обкеволайлик.
Кампирининг эркалик билан айтган бу гапи чолга маъқул кўринди.
— Тўғри айтасан… — кейин нимадир эсига тушгандай сўради, — Ўғлинг қани?
— У бекорчиполвон ё ухлайди, ё дилбузар кўратта. Уйда эркатойиз, қайда бўларди. — Бирдан кампирнинг юзи жиддий тус олди.
Чол ҳам буни пайқади.
— Ҳмм, тинчликми?
— Дарров сиқилиб қолмангу, отаси, Ҳамидиллойиз иш кўрсатиб қўйибди. — деди кампир унинг кўзига хавотирли тикиларкан.
У сергак тортди.
— Нима қипти?
— Кеча хотинини урганакан, онасиникига кетиб қопти.
— Нимага урипти?
— Чаларағ эшитишимча, арзимаган гап экан. Қўшнининг товуғини деб…
Чол бирон тадбир ўйладими, бир пас жим қолди, сўнг:
— Ўғлийни чақир, мошинани юргизсин.— деди буйруқ оҳангида. — Бориб келинийни уйига обкеб қўй— да, мошинани менга жўнат. Ўзим бориб, аши хотин урадиганминан би— ир гаплашиб қўяй.
Кампири итоаткорона бош эгиб, ўрнидан турди.
Унинг етти ўғил, бир қизи бор. Энг кенжаси қиз. Ҳамидулло дегани олтинчи ўғли. Ўзи ҳайдовчи, киракашлик қилади. Емоқ— ичмоғи жойида, жуда унақа эр— хотин уришадиган аҳволда эмас. Умуман унинг хонадонида— ю фарзандларининг ўртасида бир— икки енгил— елпи қўйди— чиқдиларни ҳисобга олмаганда ҳеч қачон жанжал бўлмаган. У шундай тарбия берган, чунки азали бақир— чақир қилиб етти маҳаллани бошига кўтарадиган оилаларни ёқтирмайди. Аҳиллик, барака— хотиржамликда, дейди…

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Тўнғич ўғли мана шу хўжаликда раис, ота касбини қилиб, ер билан ошно тутинди. Иккинчи ўғли катта одам — вазир, Тошкентда яшайди. Кейинги икки ўғли — муаллим. (Уларнинг бири мактаб директори.) Ундан кейингиси газетада ишлайди — журналист. Кенжаси бўлса, ғирт бекорчи, отаси олиб берган машинада кўча кезгани— кезган. Шу баҳона чол— кампирнинг хизматини ҳам қилади. Отаси уни жуда унақа тергайвермайди — кенжатой— да, майли, эси киргунча яйраволсин, дейди. Аслида энг эркаси битта— ю битта қизи — Гулираъно, яъни чолнинг «Чаман қизи». Уни турмушга беришган, ўзидан тинчиб ўтирибди…
Кампири билан ўғли чиқиб кетишгач, ҳайҳотдек ҳовлида бир ўзи қолиб, қулоғи баттар ҳувиллади. Невараларни обкелтирмасам бўлмайди шекилли, дея ўйлаб қўйди. Бу нохуш сукунатдан қутилиш учун ўрнидан туриб, чакмонини ечди— да, кетмонни олиб,томорқага тушди. Кенг томорқанинг ярми анорзор эди. Қолганига турли мевачевалар, уларнинг остига эса кунлик зарурий егуликлар экилганди.
У кўйлагининг енгини шимариб, эски одатича кафтига туфлади— да, «ё бисмилло», дея хиёл авж олиб қолган помидор кўчатларининг остини чопишга тушди…
Кенжаси онаси билан қайтиб келганида у эндигина аср намозини тугаллаганди.
— Келинийзи уйига ташлаб келдим. — деди кампири нафас ростлаш учун сўри четига ўтираркан.
Бу орада жижисини кўтариб уйдан чиққан кенжа келин базўр эшитилгувчи мулойим овоз ила қайнонасидан сўради:
— Нима овқат қиламиз, буви (она)?
Кампир эрига қаради.
— Қанақа овқат қилайлик?
Чол дарвоза томон ўйчан юраркан, оҳиста қўл силтаб, деди:
— Билганларийни қилийнар…
У ўғли Ҳамидуллонинг дарвозаси олдида тўхтаган машинасидан ҳали тушиб улгирмасидан икки кичкинтой набираси югуриб келиб, унга ёпишдилар.
— Ҳаҳ, тойчоғларим, бормисилар? — чол набираларининг пешонасидан ўпиб, йўлдаги дўкондан олган бир жуфт конфетни, уларга тутди. — Манови сизларга, ширинларим. — икковини икки ёнида етаклаб, дарвоза томон юрди.
Кенжаси аллачон машинадан тушиб, дарвозахонада отасини кутиб турган акасига ҳазиломуз қилиб, хабар берди:
— Приздент келяпти, ака, бардам бўлинг!
Ака— укалар оталарини орқаворотдан ҳазиллашиб Президент, дея аташарди. Буни чол ҳам билади, гоҳо бу гап қулоғига тушиб қолса, индамай мийиғида кулиб қўяди холос. Ҳа, нима, отасини Президент дейишса ёмонми?
Чол невараларининг етовида майда қадамлаб дарвозахонадан кириб бораркан, пешвоз чиққан Ҳамидулло билан кўришди.
— Бормисан— е, болам? Нима, бу бизикида кўринмай кетдинг?
Ўғил юз— кўзу боши билан қандайдир ишоралар қилди— ю, аммо бирон сўз айтолмади. У отасига ҳам ҳадик билан, ҳам хижолатли мўлтираб қўярди.
Сўрига ўтирдилар. Уйдан сўлғин қиёфадаги келини чиқиб келиб, кўришди. Юзларига фотиҳа тортдилар.
— Тинчликми, ўғлим? — дея сўз бошлади чол бир пас жим тургач, мулойим овозда.
Ҳамидулло ҳам, тик турган келини ҳам ерга қарадилар. Кенжаси оҳиста ўрнидан туриб, кўчага чиқиб кетди. Жанжал товуқдан чиқибди. Қўшнининг товуқлари уларникига ўтиб, янги экилган экинларни чўқиб ташлаганига чидолмаган келини қўшни аёлга қаттиқроқ гап қилибди. Уёғига хотинларча даҳанаки жанг бошланибди. Ишдан келиб, воқеадан хабар топган Ҳамидулло хотинига тушунтирмоқчи бўлибди:
— Қўни— қўшни билан бунақа қаттиқ уришиб бўлмайди, хотин.— дебди.
Ҳалиям ховуридан тушмаган хотини эрининг гапидан баттар тутоқиб, бидиллаб берибди:
— Сиз доим мени сўковрасиз. Ашинчун қўшнилар ҳам ҳовлиқиб, бизи тепалаб ўйнаяпти. Бўлмаса, унинг товуғи меникига кирди. Шундаям паст келай демайди— я!..
Хуллас, хотин у дебди, эр бу дебди. Ахийри Ҳамидулло ўзини тутолмай, шапалоқ тортиб юборибди.
Чол бу гаплардан хабардор эди. Ҳали кампири айтиб бердими ёки бу ёққа келишаётганда кенжаси етказдими, ҳозир эслолмайди.
— Қўшниминан уришма, деганинг маъқул, болам. Оммалекин бунинг учун хотинийни урганинг, чакки. — Чол бир тўхталиб олди.— Аёл кишига қўл кўтариш энг номаъқул иш. Айниқса, мановиларнинг олдида. — У икки ёнбошида юз— қўлларини шилта қилиб, конфет сўраётган невараларига ишора қилди.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Келин ўз қилмишидан хижолат бўлармиди ёки доимо адолатли ҳукм чиқаргувчи қайнотасининг гаплари ва эҳтимол унинг қилмиши учун бирон сўз айтолмай мунғайиб ўтирган эрининг аҳволи таъсир қилдими, баттар эгилиб борарди.
— Тирикчилигийнар яхшими ишқилиб? — сўради чол ўғлига қаттиқроқ тикилиб.
— Яхши. — деди Ҳамидулло секингина, — Камчилигимиз йўқ.
— Унда уришмайнар. — Худога шукур деб яшайнар. Бўлмаса, уйинардан барака қочади. Яна тағин бизи уруғимизда бунақа жанжалкашлар йўқ. — Чол бир муддат жим қолди, сўнг, — Ўғлим, яна бир марта хотинингга қўл кўтарсанг, мен сендан қаттиқ ранжийман, бўптими?
Ўғил ерга қараганча боши билан тасдиқ ишорасини қилди. Келин эса, қайнотасининг фақат ўғлигагина танбеҳ берганидан адои тамом бўлганди — бунинг ўрнига яна бир шапалоқ есам майлийди, дея қақшаб турарди.
— Бўпти, бўлмаса, мен қайтдим. — дея юзига фотиҳа тортган чол ўрнидан турди. — Мени ширин болларими бизникигаям олиб ўтиб турийнар. — деди невараларининг бошини силаб.
— Ош еб кетинг, ота. — дея олди келин аранг, жуда паст овозда кўзини ердан узмай.
— Раҳмат, қизим, бошқа сафар.
Чол машинага ўтирганда қулоғига яна ҳалиги ҳувиллаш урилгандай бўлиб,юраги малолланди.
— Бозор куни ўн бирга ҳамма акаларийни бизникига майлисга тўпла. — деди у кенжасига ҳазиломуз, аммо болаларини, уларнинг бирга ўтиришларини соғинганлигини билинтирмади. — Ҳаммасини чақир.
— Хўп бўлади, шеф. — дея эркаланган кенжатой уловини юргизди…
Якшанба куни эрталабданоқ катта ҳовли гавжум бўла бошлади. Чолнинг ўғиллари, келинлари болаларини етаклашиб, бирин— кетин кириб келишди. Унинг кутгани шу эди — қулоқлари болаларининг шовқинига тўлса, уйига файз кириб, бағри ҳам тўларди.
Келинлари уй ичида қайноналарини қуршадилар. Кичкинтойлар ҳовлининг у ер— бу ерида ўйин билан банд бўлсалар, гоҳ кўчага югуриб қоладилар. Ўғиллари эса унинг ёнида — катта сўрида давра қурдилар. Дастурхон тузаётган кенжаси бирдан ғоз туриб, ўнг қўлини кулгили ҳолатда чаккасига олиб борди— да, чолга қараб ҳарбийча овоз билан қаттиқ— қаттиқ гапира кетди:
— Жаноб приздент, министрийиздан ташқари барча ўғилларийиз жам бўлдилар. Министр чет элдайкан. Чаманингиз қиз бола бўлгани учун айткизмадим. Ҳисобот берувчи — кенжатой.
Ҳаммалари кулдилар. Чол ҳам ўғлининг қилиғидан завқланаркан, қўшиб қўйди:
— Чаманни айткизмадим, деб ховлиқма. — ота бу ҳазили билан кенжатой ўғли ва ёлғиз қизининг тегишишиб кенжаликни талашишларига ишора қилаётган эди. — Чинакам кенжани бувийни ўзи чақиртирган. Ҳали замон келсин, адабийни беради.
— Сиз борсизу, ота. Биз ахир сизи лашкарийизмиз. — Кенжаси чойни қайтараркан, тағин эркаланди.
Шу асно ота— болалар ҳазил— ҳузул ила бир— бирини чиндан ҳам соғинганликларини сездириб ўтирардилар.
— Министр чет элга кетибдими? — чол пастга қараб майин жилмайди, бағрини эса соғинч хиёл тирнаб ўтди.
— Давлатчилик— да, ота.— деб қўйди тўнғич ўғли таскин бергандай.
— Гапинг тўғри — давлатчилик. — Кейин хотирага берилди ва жуда кўп бор айтган гапини балки юзинчи бор яна ўшандай эҳтирос ила такрорлади. — Қара— я, ҳамма гапга фаришта омин деркан— да. Кичкиналигида нуқул министр бўламан, деб кулдирарди. Мана, ростданам министр бўп кетди…
— У пайтда боллар билган энг катта амал шу эди— да. — дея кулиб гапга қўшилди журналист ўғил, — боллар бош секретар, биринчи секретар деганларини билишмасди. Ўша пайтда президентлик бўганда, акам ҳам президент бўламан, деб юриб, ростданам президент бўп кетармиди.
— Биламан, ҳазил тайпа (ҳазиллашиб демоқчи) қилиб мениям приздент дейишасан. — Чол жиддийлашди, — майли— ю, акаларинг катта одам, приздентимизга яқин юради. Шу одамди уйида машнақа деб ҳазиллашишаркан, деган гап пошшомизни қулоғига тушса, акангга гап тегиб қомасин тағин.
Энди ҳазилни унча хушламайдиган директор ўғли деди:
— Гапийиз тўғри— ю, ота, оммалекин приздентимизи ота, сизи бўлса, приздент десак, буни нимаси ёмон?
— Барибир қиймати ўзгармайди— ю, денг! — дея гап қўшди ўқитувчи ўғил, жилмайиб.
Чол Ҳамидуллога қаради — у тунов кунги воқеа таъсиридами, бошқачароқ бўлиб ўтирарди. Шунинг учун ота шу ўғлига қарата деди:
— Қани, дастурхонга қарайнарчи. Ол, Ҳамидилло! Сенам гапириб тур, болам.

— Билассу, ота, биз шопир одам, унча гап билмаймиз. — Ҳамидилло отасининг кайфиятини бузиб қўймаслик учун сўзини ҳазилга бурди. — Гапиришти, мана журналистларга, домлаларга чиқарган. — деди кулиб акаларига ишора қиларкан.
— Оласан— а!.. Ҳа, гап билмайсан— а! Кўчада абтаматсану, жа бейда сиполик қиласан. — дея аксилзарба берди журналист.
Барча кулди.
Чол яна министр ўғлини эсладими, гапининг пайнови тағин ўша ёққа бурилди:
— Министримизи синбдош ошнаси бору — Жўравой…
— Ҳм— м… — отасига чўғ ташлади раис.
— Аши бир куни нима дейди, дегин!
— Нима дейди? — кенжатой яна отасига эркаланди.
— Кенжа ўғлим нуқул приздент бўламан дейди. Ошнам министр бўламан довриб, министр бўп кетди. Мени болам ҳам шунақа деб юриб, приздент бўп кетса— я, дейди, қара. — Чол ўз гапи ўзига нашъа қилиб, кулди. — Яхши ният яхши— да, дедим. Кечроқ кўрган етти— саккиз яшар ўғли бор экан— да.
— Яхшиларга интилса, яхши бўлатта. — деди журналист тагдор қилиб. — Аммо яшаш жа оғир бўп кетди— да…
— Газитада бўлакча ёзассу, ака. — қитмирона тиржайди Ҳамидилло.
— Ҳа, энди у газита— да … — деб қўйди журналист ўзини оқлагандай.
— Бу гапинг хато, болам. Кўрдийми, сен ўз ишингга юракдан, ҳалол ёндашмайсан. Ўзингга ўзинг ишонмайсан. Манаши бизи миллатти энг катта қусури. — Чол эндигина авж пардага чиқаётганда дарвоза томонда гўдагини кўтарган қизи кўринди.
— Ана-ана, Чаман қизим келди! — дея шодон ҳайқириб, ўрнидан турди.
Кенжа ўғил ҳам шаҳд ўрнидан қўзғолиб, шошиб синглисининг қўлидан боласини олди ва унинг отаси билан бемалолроқ кўришолиши учун имкон яратди.
Ота қулочини ёзиб, қизини бағрига олди.
— Келдиймией, опоқ қизим? — дея унинг пешонасидан ўпди.
Чаман қиз ҳам меҳрибон бағрга киргач, эҳтиросландими, отасининг пинжига баттарроқ суқилиб, кўзи ёшланди:
— Соғиниб кетди-им, отажон! — деди чийиллаб, ҳам кулиб, ҳам йиғларкан.
— Ие-ие, она қизим, кеб кетганингга энди икки ҳафта бўлди-ю. — отаси унинг юз-кўзларини силади.
— Барибирамта!.. — Чаман қиз отасининг қучоғидан эркалик билан суғирилиб, йилтираган кўз ёшларини кафтида артди ва бирин-кетин акаларига қўл узатди.
— Ҳа, раис бува, қалайсиз? Ўзимми домла акаларим!.. Ҳа, ёзувчи, ёзиб юрибсизми?.. Буниси энди таксист акам. Мановиси бўлса, самазванетс… — У бу гапи билан кенжа акасининг кенжаликни талашишига ишора қилаётган эди.
— Бор-бор, уйга кир, бу ерда мен кенжаман. -дея кенжа ўғил зўраки пўписа қилди.
— Мен обший кенжаман, билдиз!
Бу орада қайнонасига эргашган келинлар уй эшиги олдида Чаман қизни кутиб туришарди…
Аёллар уйга кириб кетишгач, шовқин ҳам тинди. Эркаклар давраси эса гап бўлинганлиги учун бироз сукутга толди.
— Нима деётувдим? — сўради чол болалари билан росаям гаплашгиси келаётганлигини яширмай.
— Менга гапираётувдийз? — деди журналист отасига ёрдам бериб, — Нима бўгандаям,бизда сўзимиз ишимизга тўғри кемайди-да, ота.
— Хўш, нега шунақа? — энди ота йўқотган гапини топиб олди. — Чунки, масалан, мана сен. Ўзинг бир нарсани ўйлайсан-да, бошқа нарсани ёзасан. Ёзаётган нарсангга ўзинг ишонмайсан. Ишонмасанг, ёзма. Ҳатто биронта амалдорга ҳамду санони ҳам ўзинг ишонмасанг, ёзмагин. Ана, унда гапимиз билан ишимиз тўғри бўлади.
Журналист ўғил отасига яна нимадир демоқчи эди, у кишининг ўйланиб қолганини кўриб, ўзини тийди.
Бироздан сўнг чол яна гапга тушди:
— Пайғамбар алайҳиссаломда бир ҳадис бор экан: «Ким нимани ният қилса, албатта аши ниятига етади», дейдилар ул зот. Демак, энг аввало ниятни яхшилаш керак экан. Сизларчасига айтганда, олдин режани, мақсадни тўғри тузволиш лозим. Бизда кўпчилик ҳудди эртага ҳаёт бошқачароқ бўладигандек, аши бошқача ҳаётниям биров қуриб берадигандек, бугунга ишонмай яшайдилар. Йўқ, болларим! Масалан, силар менинг атрофимда бирлашиб, ниятийизни менинг яхши ниятимга тўғрилаб яшасайнар, меҳнат қилсайнар, ана унда уйимизда барака, тинчлик бўлади. Яъни, бу дегани, қадамийзи менинг қадамларимга тўғриласайнар соз бўлади.Худо ниятимизга қараб бераверади.
Журналист ўғил отасининг файласуфона гапларига қойил қолиб, чой хўпларкан, бошини силкиб қўйди. Тўнғич ўғил эса донишманд отасига меҳру фахр билан жилмайиб боқиб турарди.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Фарзандларининг ошкора меҳри чолни яна-да сўзамол қилди.
— Бугун мен силарга бошман. Эртага ҳар бирийиз ўз болларийизга бош бўласизлар ва улар ўз ниятларини сизнинг ниятларийизга тўғрилайдилар. Болажонларим, ўзбекнинг бирлиги, кучи оилада. Энг аввало оилага суянинг, ишониш мумкин. Бу миллатимизи энг катта фазилати. Ахир ўзларинг ўйла, министр аканг катта раҳбар, бутун юртни сўраб турибди. Аммо менинг қошимда бош эгиб ўтиради. Бирон гапимни икки қимайди, тўғрими? Ҳатто ўзига зиён етса ҳам менинг айтганимни қилишга уринади. Шуни билийнарки, отасига итоат этгувчи миллатни ҳеч қачон енгиб бўмайди!..
Сўнгги гап таъсирида ҳамма жим қолди. Бу жимликни ахийри кенжатой бузди:
— Бу гапларди қайси китобдан ўқидийз, ота? -деди у қизиқчилик оҳангида.
— Ҳаёт китобидан, болам, ҳаёт китобидан.-деб қўйди чол нигоҳидаги ўй чуқурлашиб.
Дастурхонга ош тортилди.Ака-укалар болаликларини эслаб, ошни ҳазил-ҳузул билан «талашиб-талашиб» едилар. Ота эса қулоғини батангга келтирган ҳалиги ҳувиллашлардан қутилиб, бағри яйраб ўтирарди…
Дастурхонга фотиҳа ўқилгач, ота яна ўктам овоз ила гап бошлади:
— Болларим, бувинг икковимиз силарни жуда-жуда яхши кўрамиз. Силарга жонимизни беришгаям тайёрмиз. Лекин жонимиз битта, ҳаммайизга етмайди. Ниятлари улуғ одам учун битта жонни қурбон қилишдан осони йўқ. Жон беришдан ҳам муҳимроқ, оғирроқ ишлар бор дунёда. Қанийди қучоғим ҳаммайнарди қучишга етсайди, барийни бир бағримга босиб, маза қилардим!-Чол гаплари тобора сохтага ўхшаб бораётганлигини сезиб, хижолат торта бошлади. — Менинг гапларимдан ҳайрон бўмайнар, болларим. Сизларминан би-ир гаплашгим келди-да. Ўзи уришмайнар, бир-бирийнарди эҳтиёт қилийнар, бизикига тез-тез кеб турийнар, демоқчийдим. Умр оқар дарёдай бир гап -шув этиб ўтади-кетади.
— Омма бугун зўр майлис бўлди-да, — деб қўйди кенжатой хиринглаб.
Шу билан ҳаммалари кетишга шайландилар. Охирида қолган Чаман қиз келиб, отасига суйкалди.
— Бугун қосам майлими, отажон?
— Уйингдагиларга айтганмисан?
— Ҳм-м…-деди қизи эркаланиб.
— Унда қолақо. — Чол унинг пешонасини силаб қўйди.
У хушнуд кайфиятда аср намозини ўқигач, тасбеҳининг доналарини сура-сура қадрдон ошиёни -дарё бўйига йўл олди. Салмоқли қадамлар ила соҳилга етиб келиб, ўт-ўлан босган қияликдан бироз ёнбошлаб пастга тушди ва суйри жойдаги ажриқ устига ўтирди. Бу суйрилик уни оёқлари букилганида ҳосил бўлгувчи оғриқдан хийла халос қиларди, гўё бирон ўриндиқда ўтиргандай бемалолроқ ҳис этарди ўзини… Қизиқ, дала ишларидан бўшаб, пенсияга чиқди-ю шу ерга қатнашни одат қилди. Нега шундайлигини ўзи ҳам билмайди, гоҳо қариганда шунақа бўлади шекилли-да, дея ўйлаб қўяди холос. Айниқса, бирон нарсадан диққати ошиб, юраги сиқилса ёки нимадандир дили қувончга тўлса, дарров шу ёққа қараб йўл олади.Соҳилга келади-ю шитоб оқаётган сувга термилиб ўтираверади ва ҳалигина бошидан кечирган воқеаларни хаёлан бошқатдан яшайди. Дилига оғир ботган озорли воқеа бўлса, айбдорларни кечиради, ўзи йўл қўйган хатоларни илғайди ва бундан ҳам баттар бўлиши мумкин эди-ку, дея ўзи
га таскин беради. Мабодо қувончли воқеа бўлса ҳам бу шодликни жунбушга келмасидан олдин бағрида совутиб олишга ҳаракат қилади. Ҳар икки ҳолатда ҳам истиғфор айтиб, тасбеҳ ўгиради. Нима бўлганда ҳам оқар сувда қандайдир ҳикмат бор — хаёлни ўғирлайди. Эҳтимол бу ҳам уни барча каби инсон умрига ўхшатадими?

📚 Ibratli Hikoyalar 📚