جاویدنام رضا قلی‌پور، ۳۱ ساله، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در محدودهٔ پل هفت‌تیر مشهد، هنگام کمک به دوستان و معترضان مجروح، با شلیک گلولهٔ جنگی نیروهای حکومتی به گردن جان باخت.
بنا بر روایت منتشرشده، رضا تلاش کرده بود هم‌محله‌ای خود، امیر عمرانی ۲۵ ساله.، معروف به «امیر بوقی» را که دارای معلولیت ذهنی بود، از قرارگرفتن در معرض تیراندازی مأموران بازدارد؛ اما هر دو جان باختند.
رضا کوچک‌ترین فرزند خانواده بود. در رشتهٔ بدن‌سازی فعالیت می‌کرد، به موتورسواری علاقه داشت و به‌تازگی با تلاش فراوان سوپرمارکتی راه‌اندازی کرده بود. او از مادر مبتلا به سرطانش مراقبت می‌کرد و نزدیکانش او را جوانی مهربان و دلسوز توصیف می‌کنند که همیشه هوای خانواده و دوستانش را داشت.
رضا به فرهنگ و تاریخ ایران علاقه‌مند بود؛ نام کوروش را بر گردن و نشان فروهر را پشت گردنش خالکوبی کرده بود و در محله به «پسر اهورامزدا» شناخته می‌شد.

آمریکا برای عراق پس از صدام برنامه داشت؛ اما میان برنامه‌ریزی و اجرای انتقال قدرت شکاف بود. این پادکست، تجربه عراق و اهمیت آن در بحث آینده ایران را مرور می‌کند: سرنگونی یک حکومت، چگونه به ساختن نظمی باثبات می‌رسد؟

نسخه کامل این پادکست در کانال یوتیوب منوتو، اسپاتیفای و اپل پادکست در دسترس است.

جاویدنام یاسین الهی حسن‌آبادی، ۱۸ ساله، اهل آب‌انار آبدانان در استان ایلام و ساکن تهران بود. او در حسن‌آباد به‌عنوان فروشندهٔ ابزارآلات کار می‌کرد.
ییاسین شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات در فلکهٔ دوم دولت‌آباد شهر ری، هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت. گلولهٔ جنگی به سینه‌اش اصابت کرد و او روز بعد بر اثر شدت جراحات جان باخت.
مادر جاویدنام یاسین الهی با انتشار ویدئویی از گریه‌هایش و یادگارهای نوزادی پسرش، نوشت:
«یاسینم رو از همون کودکی با هزاران امید و آرزو بزرگ کردم؛ با عشق، با رویاهایی برای آینده‌اش و با هزار نقشه برای خوشبختی‌اش… بزرگش کردم که قد بکشه، به آرزوهاش برسه و تکیه‌گاهم باشه، اما هیچ‌وقت تصور نمی‌کردم روزی برسه که من بمونم و حسرت تمام فرداهایی که قرار بود با هم داشته باشیم…»

پیکر او در آرامستان ابن‌بابویه شهر ری به خاک سپرده شد.

جاویدنام مهرداد افزا، ۳۲ ساله، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در خیابان وصال شیرازی دزفول، هدف شلیک مستقیم نیروهای امنیتی قرار گرفت. گلوله به سینه و قلبش اصابت کرد و او در برابر چشمان برادرش جان باخت.
پیکر مهرداد پس از چهار روز پیگیری خانواده، ساعت یک بامداد، تحت تدابیر شدید امنیتی و تنها با حضور اعضای درجه‌یک خانواده در قطعهٔ ۸ آرامستان شهیدآباد دزفول به خاک سپرده شد. خانواده‌اش نیز برای سکوت و خودداری از اطلاع‌رسانی تحت فشارهای امنیتی قرار گرفتند.
مهرداد استادکار مکانیک خودروهای سبک و تأمین‌کنندهٔ معاش خانواده‌اش بود. سه برادر و سه خواهر داشت و در رشتهٔ بدن‌سازی چندین مدال به دست آورده بود و مدال‌هایش را به افراد دارای معلولیت که به باشگاه می‌آمدند هدیه می‌داد.
جاویدنام مهدی پورراستی، ۲۶ ساله، دوست صمیمی مهرداد بود. این دو دوست شامگاه ۱۹ دی‌ماه در کنار هم به اعتراضات دزفول پیوستند و هر دو جان باختند.

دلتنگی و گریه‌های مادر جاویدنام ساجده کریمی پس از دریافت پروندهٔ تحصیلی دخترش
جاویدنام ساجده کریمی، ۱۷ ساله و اهل آستانه‌اشرفیه در گیلان، دانش‌آموز پایهٔ یازدهم و هنرجوی رشتهٔ کامپیوتر بود.
او روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در میدان حافظ آستانه‌اشرفیه، در کنار مادرش هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفت و از ناحیهٔ پهلو مجروح شد. بنا بر روایت منتشرشده، خانواده از ترس بازداشت و پیامدهای انتقال او به بیمارستان، ساجده را به خانه بردند. او ساعاتی بعد، بر اثر شدت جراحات، در آغوش مادرش جان باخت.

انتقاد بارزانی از سازمان‌های مسلح قوم‌گرا و سخنان طالبانی درباره گفتگو با تهران، از تغییر محاسبات رهبران اقلیم کردستان عراق حکایت دارد. چرا اربیل و سلیمانیه برای جلوگیری از گشودن جبهه‌ای در مرز ایران هماهنگ شدند و اکنون چه نقشی در دیپلماسی منطقه دنبال می‌کنند؟

در ویدیوی ارسالی به گزارشگر، راوی با مقایسه برخورد با معترضان در ایران و فرانسه می‌گوید: آنجا هم اعتراض است، اینجا هم. او می‌گوید در اعتراضاتی که از فرانسه دیده، کسی هدف گلوله قرار نمی‌گیرد یا جانش را از دست نمی‌دهد، اما پاسخ به مطالبه مردم میمه، تیراندازی بوده است.
مردم میمه در استان اصفهان، شامگاه یکشنبه ۱۹ مهر در اعتراض به نام‌گذاری شهرستان تازه‌تأسیس «میمه و وزوان» تجمع کردند. آن‌ها خواستار نام‌گذاری این شهرستان به نام «میمه» بودند و ترکیب نام دو شهر را نادیده گرفتن پیشینه و هویت تاریخی شهر خود می‌دانستند.
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، این تجمع با دخالت نیروهای امنیتی به خشونت کشیده شد. در این گزارش‌ها از شلیک با شاتگان و سلاح گرم، استفاده از گاز اشک‌آور و زخمی شدن شماری از معترضان خبر داده شده است. همچنین روایت‌هایی از انتقال مجروحان به مراکز درمانی و بازداشت شماری از آن‌ها پس از حضور نیروهای امنیتی در بیمارستان‌ها منتشر شده است.

شهروندی در ویدیوی ارسالی به گزارشگر، با هشدار به مردم برای مراقبت از اموالشان، می‌گوید موتورسیکلت و سپس خودروی برادرش به سرقت رفته، اما تماس‌ها و پیگیری‌هایشان از پلیس نتیجه‌ای نداشته و پاسخی درباره سرنوشت پرونده‌ها نگرفته‌اند. او از کمبود نیرو برای رسیدگی به چنین مواردی می‌گوید؛ اما کمبود نیرو یا هر توجیه دیگری، مسئولیت پلیس در قبال امنیت و اموال مردم را از بین نمی‌برد.
وقتی مردم پس از سرقت دارایی‌شان، حتی از پیگیری و اطلاع‌رسانی روشن محروم می‌مانند، تنها مالشان را از دست نمی‌دهند؛ اعتمادشان به نهادی هم از بین می‌رود که وظیفه‌اش تأمین امنیت آن‌هاست. نمی‌توان تمام بار مراقبت را بر دوش مردم گذاشت و پس از وقوع جرم نیز آن‌ها را بی‌پاسخ رها کرد. رسیدگی به شکایت و پاسخ‌گویی، لطف به شهروندان نیست؛ وظیفه پلیس است.

جاویدنام عرفان مومنی، ۲۲ ساله، معروف به «دی‌جی طوفان»، اهل دهنو اصفهان و معلم بود. او در زمینهٔ موسیقی فعالیت داشت و از همکاران مجموعهٔ «رادیو یار» و عضو گروه موسیقی «طوفان» بود.
عرفان روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات با اصابت گلوله به ران پای چپ مجروح و به بیمارستان منتقل شد. وضعیتش ناگهان وخیم شد و پس از انتقال به بخش مراقبت‌های ویژه جان باخت.
۹ سیب در ویدئوی مادر جاویدنام عرفان مومنی، یادآور ۹ ماه چشم‌انتظاری برای تولد اوست؛ این بار اما مادر از ۹ ماه نبودن پسرش می‌نویسد: «نه ماه انتظار به دنیا آمدنت چه شیرین بود… ولی افسوس… عرفانم، امشب ۹ ماه از نبودنت گذشت، اما من هنوز رفتنت را باور نکرده‌ام… تو از چشم‌هایم دور شدی، اما از قلبم نه.»

بی‌تابی مادر جاویدنام سجاد رعدی چولانی کنار مزار پسرش
جاویدنام سجاد رعدی چولانی، ۱۹ ساله و باریستا، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در شهرک ولیعصر تهران، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی به چشم و ریه‌اش جان باخت.
پیکر او در بهشت‌زهرا، قطعهٔ ۲۱۵، ردیف ۱۴۶، شمارهٔ ۲۴ به خاک سپرده شد.

علی‌سینا مصطفوی، اهل بم، کوهنورد و نوازنده‌ای ۳۸ساله بود؛ جوانی که تا هیمالیا رفته بود و تصاویر کوهستان، سفر، موسیقی و خانواده‌اش، گوشه‌هایی از زندگی او را روایت می‌کنند. ایران را دوست داشت و به آینده‌ای دیگر برای میهنش امید داشت.

با اعدام او، زندگی مردی ناتمام ماند که هنوز آرزوهای بسیاری داشت. از علی‌سینا، یاد انسانی مانده است که دل به قله‌ها، موسیقی، زندگی و ایران سپرده بود.