#У‌ткинчи_дунё


#No_144


#муаллиф_Қосимова_Нодира


—Ахволинг яхшими?
Сардор дарвозани очиб кириши билан, Розияни кўриб олдига шошди.
—Яхши эмасман, яшашни хам хохламайман. Розия хиққиллаб йиғлади
—Нега бундай деяпсан?
Сенга нима бўлди?
Сардор, Розияни елкасидан тутди.
—Севганимни севолмасам, бир кеча бирга бўлолмасам, ёнида эркалолмасам, фарзандини кўтариб юрсаму, холинг нима деб айтмаса.
Нега керак бундай яшаш, ёнимда хотинингизни эркалаб олиб юрасиз, ўшанда мени ўйлаб хам қўймайсиз.
Розия, Сардорни махкам қучоқлаб олди.
—Ўзингни бос, асабийлашма сенга мумкин эмас.
Сардор нима қилишни билмай қолди.
—Қандай босай, манабу бола сизни болангиз..
Розия Сардорни қўлини ушлаб, тинмай питтирлаётган қорнига қўлини қўйди.
Сардорни юраги хапқириб кетди.
Оталик, мехри жўш ургандек бўлди.
Секин Розияни қорнини силашни бошлади.
—Кечир жоним, сени шу ахволингда қийнаб қўйдим. Энди бундай бўлмайди, ваъда бераман.
Сардор Розияни ўзига тортиб махкам қучди.
—Сизни севаман, сизни деб эримдан оиламдан кечганман, сиз эса битта хотинингиздан кеча олмадингиз.
Розия Сардорни қучоғида тинмай йиғларди.
—Йиғлама, кел буёққа.
Сардор, Розияни қўлидан ушлаб очиқ айвонга олиб борди.
—Мени ташлаб кетмайсиза?
Розия мўлтиллаб қаради.
—Хеч қачон, болам туғилсин алохида уй олиб ўша ерда яшаймиз. Сен энди йиғламагин.
Сардор Розияни юзидан ўпди.
—Сиз ёнимда бўлсангиз, хеч қачон йиғламайман.
Розия Сардорни лабига лабини босди.
Анчадан буён, хис қилмаган тафтдан боши айланди иккисини хам.


💫💫💫💫


—Тез уйга боришим керак.
Хумора довдираб гапирди
—Шошманг, подадан олдин чанг чиқарманг. Англашилмовчилик бўлгандир.
Каромат ўзини дадил тутишга уринди
—Сардор акамга манзилни айтмасам хам, тўғри шу ерга олиб келганида шубха қилишим керак эди.
Хумора йиғлаб юборди
—Аввал уйга борайлик, анниғини билайлик. Кейин бундай гапларни гапирсангиз бўлади. Унгача ўғлимни айблашга хаққингиз йўқ.
Каромат жеркиб берди.


💫💫💫💫


—Энди мен борақолай. Ойимлар келиб қолишади.
Хаммомдан чиқган Сардор Розияга қаради.
—Тезда кетасизми?
Розия Сардорни бўйнига осилди.
—Сочингни қуритиб ол. Келиб қолишса мен уйга келганим йўқ, тушундингга?
Сардор жилмайди
—Албатта, мен сизни кўрмадим.
—Майли мен борай.
—Сардор.
Сардор эшик олдига етганда Розия чақирди.
—Лаббай..
Сардор ортига қаради
—Бугунги кун учун рахмат..

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

МЕҲМОН ОТАНГДАН УЛУҒ

Биз азалдан бой-бадавлатмиз. Давлатимиз мил-мил! Бой бўлмасак, оқпошшо ҳазрати олийларининг мўътабар назарлари Туркистонга тушармиди? Қайси аҳмоқ қашшоқ юртга азза-базза лашкар тортиб боради? Ўшанда, бундан салкам юз эллик йил аввал десангиз, қудратли чор Русиясининг аскарлари Тошкентга «муждика» чалиб кирган экан. Ҳамма хурсанд! Ўйин-кулги... Буни қарангки, бир кампир тандирдан янги узилган иккита нон кўтариб, остонага чиқибди. Меҳмон — атойи Худо! Сийлаш керак! Шунда шоп-шалоп таққан аскар қилич билан бир уриб, кампирни икки нимтага бўлиб ташлабди. Қани, инсоф билан айтинг-чи, аскар болада нима гуноҳ? Ҳамма айб кампирнинг ўзида! «Ассалому алайкум, саллот болам, хуш кепсан, уруш қилавериб, одам ўлдиравериб силланг қуриб кетгандир, иссиғида еб олақол, болам», демайдими? Умрида патир нон кўрмаган саллот шўрлик қаёқдан билсин, бу хотин нон беряптими, заҳарми? Оқпошшо олий ҳазратлари хўп инсонпарвар бўлган эканлар-да! Тошкент босқинини эшитиб, диллари оғрибди. Полковник Черняевни қаттиқ койибдилар ва унга «генераллик унвонини» бериб, бриллиант сопли олтин қилич ҳадя этибдилар. Шаҳримиз биқинидаги Черняевка деган ном ҳамон ўша «шонли ғалаба»дан дарак бериб турибди. ...Кейин «ҳуррият» бўлиб замонлар ўзгарди, ҳамма тенг бўлди. Ҳамма бир-бириникига меҳмонга борадиган одат чиқарди. Йигирманчи йиллари Тошкентга Самара деган жойдан меҳмонлар келди. Минг-минг меҳмон... Тошкент — нон шаҳри, деганлари рост экан. Бозорлар тўлиб кетган. Бир томонда — ширмон бозор, бир томонда — қаймоқ бозор. Фақат бу юртнинг одамлари ғалати. Новвой саватга нонини уюб қўяди-да, қўшниси билан гап сотади. Оғзида нос. Деҳқон қовун тўла аравасини қаровсиз ташлаб, чойхонада ёнбошла-аб, кўк чой ичади. Заргарни айтмайсизми, заргарни! Дўконига қулф осишга ақли етмайди, тентак! Эшигини ип билан боғлаб, пешинда мачитга югуради. Бу ёқда нима бўлаётганидан хабари йўқ, намоз ўқийди фанатик! Йў-ўқ! Одам бир нарсани астойдил хоҳласа, тез ўрганаркан. Меҳмонлар бир «шмон» қилган эди, мезбонлар кундуз куниям эшигига қулф солиб ўтирадиган бўлишди. Қўнғироғини боссанг, аввал дурбинда мўралаб қарайди. Кейин эринмасдан етти пуштингни суриштиради. Ундан кейин камида олтита қулфни шарақ-шуруқ қилиб очади. Ана ундан кейин эшигини қия қилади-ю, ичкаридан ўртачароқ бузоқдек ит югуриб чиқади-да, «қўлингни кўтар!» дейди. Мана буни чинакам «сивилизасия» деса бўлади! Фалокатни қаранг! Тошкентда ер қимирлади. Ёмон қимирлади! Тошкентдай шаҳри азим ялписига қурилиш майдонига айланиб кетди. Кошоналар, осмонўпар иморатлар... Каллахонадаги овсар бўлса, тайёр уйга кўчмайди. «Ҳа, нима гап?» — «Маҳалламдан чиқмайман, дўмингга кўчмайман. Тобуткашларимдан ажралмайман!» Э, ўргилдим димоғ-фироғингдан. Шундоқ уйлар бўш ётса-ю, сен ноз қилсанг?! Нима? Участка керак? Марҳамат, хоҳласанг Қурбақаободга кўч, хоҳласанг — Тошбақаободга! Лой теп, ғишт қуй, сомон сувоқ қил... Битиб қолар ахир, ўша участканг! Беш йилдами, ўн йилдами... йигирма йилдами... Сенда нима кўп — бола кўп! Эрта-индин ёнингга кириб қолади. Биргалашиб лой чангаллайди... Вой-бў! Шу чурвақаларнинг ҳаммаси сеникими? Қачон улгурдинг, хумпар?! Худо ҳаққи, ҳайронман! Қайси хонадонга кирсанг, атрофингда бола ўралашади. Тўртта, олтита, ўнта, ўн иккита. Биттасининг хотини ўн олтита туғибди-я, тавба! Бу юртнинг эркаклари белига матўр боғлаганми, нима бало?! Бир гап айтайми? Обке қулоғингни! Ажойиб мутахассислар келган. Ўшаларга хотингни обор! Бор-йўғи икки марта учрашса бас. Матўринг қизимоқ тугул портлаб кетсаям, хотининг туғмайди. Тамом-вассалом! Тўғри-да, хотинни авайлаш керак. Уям дам олсин-да, феодал! Қайси куни шу гапни айтиб, балога қолдим! Зўрға қочиб қутулсам, денг. Ерга ётқизиб савалардиям-да! Бўлмасам-ку, оддий калхўзчи экан ўша «қаҳрамон ота!» Э, қаҳрамон бўлмай, ҳар нима бўл! Салкам бир соат баҳслашиб, ниятимни тушунтиролмасам-а! Нима дейди денг? «Нега энди бошқа томонларда ўн болали оилани мақтаб, дунёга достон қилади-ю, сен менинг ишимга аралашасан? Нега эр-хотиннинг тўшагини ҳидлайсан?» Э, тўшагинг бошингда қолсин-э! Ичим ачиганидан айтяпман-да, нодон!

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Ўн битта болани бошингга урасанми, шунча болани боқишнинг ўзи бўладими? Боланг кўпаймаса «порахўр» бўлмасдинг, «қўшиб ёзувчи» бўлмасдинг, «боқиманда» бўлмасдинг. Яхшиям Гдлян, Иванов деган «азаматлар» бор экан! Минглаб одамларни қамоққа тиқди. Нима? Туҳмат дейсанми? «Ўзбек иши» ҳақорат дейсанми? Туҳматми, баломи-баттарми, ишқилиб адолат ўрнатди-ку! Ҳа, энди, тўқайга ўт кетса, ҳўлу қуруқ баравар ёнади-да! Сен айтган бегуноҳлар беш йил ётар, ўн йил ётар... Жони соғ бўлса, чиқиб келади-да, бир кун... Оббо! Яна гапиради-я! Бошқа юртлар билан нима ишинг бор? Порахўрлик марказда ҳам бўлган бўлса, бўлгандир. Қўшиб ёзиш Ростовда бўлган бўлса, бўлгандир. Текинхўрлик Кавказдаям бўлган бўлса, бўлгандир. Сенга нима? Марказдан ишнинг кўзини биладиган «раҳбар кадрлар» келди. Эшитяпсанми, марказдан! Ўзбекистонда «тартиб ўрнатиш» учун! Хўп, инженер пиллачига йўл-йўриқ кўрсатса нима бўпти? Ё ўзиям қуртга айланиб, пилла ўрасинми? Денгизчи, дейсанми? Авваламбор, денгизчи полизчига ақл ўргатаётгани йўқ. Иш талаб қиляпти. Қолаверса, қовун деган сабил сув ичадими? Ҳа, баракалла! Сувнинг қадрини аллақандай саводсиз деҳқон биладими ё ўн етти йил уммонда сузган денгизчими? Ўйлаш керак-да, дўстим! Менга қара, ука! Сен-чи, ақлинг етмаган ишларга аралашма, маъқулми? Пахтангни суғор, узумингни хомток қил, томорқангдаги жўхорингни қайир... Кейин... хотинингни дўхтирга обор. Бола туғавериб, минорка товуққа ўхшаб қопти, шўрлик! Э, биродарлар! Нимасини айтасиз! Ошкоралик, демократия деган гаплар чиқдию одамлар бузилди. Пўристой бир калхўзчига гап тушунтираман деб миям ачиб кетса-я! Ота-боболаримизнинг одатини унутдик. Тушунинглар ахир. Меҳмон дегани отангдан улуғ бўлади! Менга қолса ҳалиям ўша гапим-гап: келаверинглар, азиз меҳмонлар! Марҳамат! Уйимизнинг тўри — сизники! Бизга остона ҳам бўлаверади. Агар остонага сиғмай қолсак, ҳовлига чиқамиз. Ҳовлига сиғмасак, кўчага чиқиб кетамиз. Бордию кўчага сиғмай қолсак, буниям йўли бор. Осмони фалакдан пайдар-пай учар ликопчалар тушиб турибди. Ўшанга ўтирамизу ҳайё-ҳайт деб, ўзга сайёраларга учиб кетамиз!
1985 й.

Ўткир Ҳошимов

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

🌙 ОҲУ ВА УНИНГ ШОХЛАРИ!

Оҳу булоқ бўйида сув ичар экан, сувдаги аксини кўриб, ингичка ва озғин оёқларидан норози бўлди. Аммо бошидаги чиройли, сертармоқ шохларини кўриб, фахрланди.

Шу пайт овчилар пайдо бўлди. Оҳу жонини сақлаб қолиш учун қочди. Айнан ўзи ёқтирмаган ингичка оёқлари туфайли у овчилардан узоқлашиб кетди.
Бироқ қочиб бораркан, қалин ўрмонга кириб қолди. У ерда эса ўзининг мақтанган шохлари дарахт шохларига илиниб, чиқолмай қолди. Кўп ўтмай овчилар етиб келиб, уни тутиб олишди.

Ҳаёт ҳам шундай. Баъзан биз қадрламайдиган нарсаларимиз бизга энг катта ёрдам беради. Баъзан эса ғурурланиб юрган жиҳатларимиз ўзимиз учун тўсиққа айланиши мумкин.

Хайрли тун, азизлар! Тунингиз осойишта ва файзли ўтсин. 😴

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

ЖАВОБИ ОДДИЙ

Радио эшиттиришлардан бирида тингловчиларга бир савол берилиб, ўша саволга тўғри жавоб берган иштирокчига жуда қиммматбаҳо совға эълон қилинди. Ўша савол қуйидагича: “Бир кичик қайиқ бўлиб, унга тўрт фан олимлари, яъни физик, кимёгар, астроном ва биолог минишибди. Бир оз вақтдан кейин ҳалиги қайиқ чайқалиб, чўка бошлабди. Зудлик билан олимлардан бири қайиқдан тушиши керак. Акс ҳолда тўртовлари ҳам денгизга ғарқ бўлишади. Бу муаммодан қутулиш учун қайси олим қайиқдан тушиб қолиши керак?”

Ушбу савол эълон қилингач, радиостудия телефон қўнғироқларига тўлиб кетди. Қимматбаҳо совғани қўлга киритиш учун ҳар бир иштирокчи саволга батафсил жавоб беришга уринар, илмий жиҳатдан ёндошиб, турли жавоб вариантларини айтар эди.

Олимлар орасидан жамиятга фойдаси камроқ тегадигани тушиб қолиши керак деб, бирлари физик олимни кўрсатса, бошқаси астрономни, яна бири биологни, баъзилари эса кимёгарни кўрсатарди. Аммо барчанинг жавоби нотўғри бўлиб чиқаверарди.
Охири эндигина 6 ёшга тўлган қизча тўғри жавобни айтди: “Қайиқдан вазни энг оғир олим тушиб қолиши керак!”

Ҳа, жавоб жуда оддий бўлиб, илмий ёндошишга, тафсилотларга киришишга асло ҳожат йўқ эди. Ҳаётда шундай муаммоларга дуч келамизки, уларни оддий, содда йўллар билан ҳал этиш мумкин бўлади. Бироқ биз кўпинча уларни ҳал қилиш учун узоққа кетиб қоламиз, тафсилотларига киришиб кетамиз, ўзимизни кўп уринтириб қўямиз.

©интернет

ТУҒИЛМАСДАН ТО...

Уйингизга меҳмон келди. Зиёфат қияпсиз. Ҳовлингизнинг бир четида кабоб пишяпти... Аёлингиз секин келиб, қулоғингизга шипшийди. «Дадаси, кабоб тарқатишдан аввал икки сихини ажратиб қўйинг: қўшнининг келини бошқоронғи...» дейди.
Бунинг отини нима дейиш керак? Бунинг оти инсон боласи туғилмасиданоқ меҳрга муҳтож бўлади, бир-бирларингиздан меҳрни аяманг, дегани бўлади.
Арзимаган баҳона билан икки киши ғижиллашиб қолди. Униси ҳам ўзича ҳақ, буниси ҳам. Индамай турсангиз жанжал катталашиб кетадиган. Шунда эсли бир одам ўртага тушиб, айтади: «Ҳай-ҳай-ҳай, тобуткашсизлар-а, барака топкурлар, бир гапдан қолингар», дейди. Ёниб турган олов ўша заҳоти ўчади.
Бунинг отини нима дейиш керак? Бунинг оти инсон ҳаётдан кўз юмганидан кейин ҳам меҳрга муҳтож бўлади, бир-бирларингдан меҳрни аяманглар, дегани бўлади.
Бунинг оти ўзбек удуми, ўзбек менталитети, дейилади!

Ўткир Ҳошимов

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

💁‍♀Кимки бу дуони ўз фарзандига умри давомида бир маротаба бўлса ҳам ўқиса...

👉Фарзанди ёмон ахлоқдан
👉Ёмон дўстликдан
👉Ёвуз инсонларнинг ёвузлигидан  ҳимояланади
Бало ва мусибатдан ҳимояланади..

🧕Манимча бу барча ота-оналар орзуси бўлса керак....
Келинг унда чин ихлос билан бу дуони ўқиймиз 👇🏻👇🏻
https://t.me/+8y_-FtWHmotiZWRi

У ЯСИН СУРАСИНИ 40 КУН ЎҚИДИ...КEЙИН ЭСА...

   
Бир муслима ҳикоя қилади:

Одамзод яшар экан бошидан бахтли ва синовли кунларни кечириши табиий ҳол. Бундан анча йиллар аввал ҳосилига интиқлик билан кўз тикиб  турган уч гектар олхўри боғимиз қийғос гуллаб турган вақтида бир кечада ўзини совуққа олдирди. Биз эса ўшанда боғ учун шунча қилган меҳнат , киритган сармоямизга чапак чалиб қолавердик.
   

Ҳаммадан ҳам ёмони умиддан жудо бўлиш экан. "Мол аччиғи - жон аччиғи" деганлари топиб айтилган гаплигига ўшанда  амин бўлгандик.  Хўжайиним бир кунда куйиб, унниқиб  кетдилар.
  
Гарчи бари синов Аллоҳдан эканлигини яхши англаб, ҳис қилсак- да ўзимизни ўнглашимиз қийин бўлди.
   
Мен ҳам тушкунликка тушдим , аммо билдирмаслик ҳаракатидаман. Эру- хотин бир биримизга далда бериб термуламиз. Хўжайин қўл силкидилар :
    - Бош омон бўлса дўппи топилади. Кетганга ачинмайлик. Сабр билан дуо қилайлик- чи, бизга аталгани ҳам бизни четлаб ўтмас.

Хўжайиним дуо дейишлари билан хаёлимга ярқ этиб узоқ йиллар аввал  бўлиб ўтган бир воқеа келди. 
    Ўшанда ўн тўрт ёшлардаги ўспирин қиз эдим. Бир куни уйқудан турсам ўнг қўлимнинг усти қизариб , қичишиб турибди. Иккита ерида эса ҳудди ари чаққани каби қизил нуқта кўринади . Ўша нуқталардан кўнгилни беҳузур қиладиган симиллаган оғриқ тарқаларди. Орадан уч кун ўтмай ўша нуқтачалар ҳуникдан-ҳуник ғудда сўгалга айланди.  Бир ой ичида эса иккала қўлимда ўнлаб катта-кичик сўгаллар пайдо бўлди. Мен ҳатто ўзим қараганда сесканиб ,  жирканадиган сўгаллар ва бундай ҳолга тушиб қолганлигим учун тинимсиз йиғлар эдим. Ота - онамнинг кўрсатмаган шифокорлари , қаратмаган табиблари қолмади. Ҳар бир муолажадан кейин дардим аримас , қайтага  баттар авж олар эди.
   

Шундай кунларнинг бирида уйимизга дадамнинг бир оғайнилари ўз онаси билан меҳмонга келишди.  Меҳмон ая менинг қўлларимни беркитиш учун  енгимни узун қилиб тушириб кийиб олган кийимимни кўриб ҳайрон бўлди.  Шунда ойижоним ўкинч билан бор воқеадан у кишини ҳабардор қилдилар.
   

Ая эса кўп ўйланмадилар. Мени ўз ёнига чақириб ўтказдилар ва сочларимни силаб қуйидаги маслаҳатни бердилар:
- Қизим. Дардни берган Аллоҳ шифосини ҳам беради. Фақат сен бунга ишонишинг ҳамда ихлос қилишинг керак бўлади. Шу вақтгача қанча шифокорга қаратибсизлар , аммо "бош шифокор"ни назардан қочирибсиз. Мен оламлар Роббиси - Қодир Эгам ҳақида гапиряпман.

Энди қизим бундай қиласан. Сен қирқ кун мобайнида чин дилдан ихлос билан "Ясин сураси"ни ўқийсан. Ўқиб қўлларингга дам солсанг ҳам бўлади. Унутма, фақат ихлос билан ўқи. Бир кунда қанча қодир  бўлсанг , кўнглинг қанча ўқишни тиласа шунча ўқишинг мумкин.
    Мана мени айтди дейсан, бор дардинг шу билан ариб кетади.
Мен аянинг сўзларига жудаям ишондим. Ўша куннинг ўзиданоқ "Ясин" сурасини ўқишга киришдим.
Ва ...
    Ва мўъжиза юз берди !
Ўн кунларда сўгалларим қуриб қовжирай бошлади. Буни кўриб "Ясин"ни  янада азм-у жаҳд билан  ўқий бошладим.
  Ая айтган қирқинчи кунга бориб сўгаллардан ному нишон қолмаган эди.
   

Боғ билан боғлиқ бўлган воқеадан кейин "Ясин" сураси бекорга кўнглимга келмагандир деган хаёлга бордим ва бор гапни Хўжайинимга айтдим. Эр - хотин иккимиз дилимизга таскин,  ишимизга ривож беришини сўраб қалблар шифоси бўлмиш "Ясин" сурасини  ўқий бошладик. Дастлабки ҳис қилганимиз энг биринчи ўринда кўнглимизнинг ёп- ёруғ , руҳимизнинг эса енгил бўлиб қолганлиги бўлди.
   

Кўп ўтмай деҳқон хўжалигимизга катта фермадан бир киши излаб келди. У боқаётган қорамоллари учун озуқавий қовоқ ва қанд лавлаги экиб беришимизни сўради. Унинг таклифи маъқул бўлиб шартнома имзоладик. Кузга бориб ҳосил кўтарилганда эса ҳайратдан оғзимизни очиб қолдик. Фермага топширилган сабзавотлар шу қадар оғир тош босди-ки , бу баҳорда олхўри мевасидан чамалаган фойданинг бир неча баробар ортиғига тенг келар эди.

© Гулбаҳор Рахматуллаева

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

#хулоса

«БЕГОНА ҚЎНҒИРОҚ»

Кунларнинг бирида бегона телефон номердан қўнғироқ бўлди, гўшакни кўтарганимда нариги тарaфдан:
– Дада, мен сизни қаттиқ соғиндим, жуда қаттиқ соғиндим, тезроқ келсангизчи. Дада! – деган кичкина қиз боланинг умидли, маҳзун овози эшитилди. Беиҳтиёр кулимсирадим:
– Болакай, адашдинг, номерни хато терган кўринасан, – деб телфонни ўчирдим.
Тўрт яшар ўғлим бор. Ҳаёлимга фарзандим келди. Бу қизча ҳам милионлаб шунақа ширинтойларнинг биридир–да деб қўйдим.
Аммо кутилмаганда яна ўша телефон номеридан қайта қўнғироқ бўлди. Эртасига ҳам ўша номердан ўша қизча хазин овозда мени йўқлайверди. Хар сафар:
– Дада, қачон келасиз? Сизни қаттиқ соғиниб кетдим! – ўша сўзлар.
Телефон ўчирилгач яна қайта қўнғироқ бўлаверди. Мен қўнғироқни ўчириб қўявердим. Қайта–қайта қўнғироқ бўлаверди. Охири телефонни кўтаришга мажбур бўлдим:
– Дада, мен сизни қаттиқ соғиндим! Мен жуда қаттиқ қийналиб кетдим... Дада! Қай даражада сизни соғинганлигимни биласизми! Онамнинг айтишича бу сизнинг янги номерингиз экан. Адашишим мумкин эмас. Онам сизни ишлагани кетган дейди. Дада, бизни боқаман деб қийналиб, ишлаб юрганингизни биламан. Агар кўргани келиш учун имконингиз бўлмаётган бўлса, хеч бўлмаса телефонда суҳбатлашиб, эркалаб қўйинг! Ғойибона бўлсада, бетимдан, кўзимдан, қӯлимдан ўпиб эркалаб қўйинг!
Меҳрим жўшибкетди. Унинг бетидан, кўзидан, қулғидан ғойибона ўпиб эркалаб қўйдим:
“Эркатойим, қизалоғим”, – деб эркаладим.
– Раҳмат!... Дадажон!... Жуда ҳам хурсандман!... Жуда ҳам бахтлиман!... – Узулиб–узулиб айтилган сўзлардан кейин телефон ўчди.
Бир соатлар ўтар–ўтмас ҳалиги номердан қайта телефон бўлди. Бу сафар овоз соҳиби кичкина қиз эмас, балки боланинг онаси эди:
– Жаноб, сиздан узр сўрайман. Кечадан бери сизни бироз қийнаб қўйдик. Шу сабабли сиздан кечирим сўрамоқчи бўлиб телефон қилаётган эдим. Қизалоғим анчадан бери соғлиғи яхшимас. Оққон касаллигига дучор бўлган. Дадаси яқинда автохалокат натижасида вафот этди. Машъум хабарни қизалоғимга айтишга журъат қила олмадик. Ўтган даврда унинг ёлғиз овунчоғи дадаси эди... Дадаси уни қаттиқ яхши кўрарди... Уни эркалаб, ширин сўзлар айтиб дарддан қийналган вақтида унга далда бўлиб келган... Дадаси вафот этгандан кейин у қаттиқ азоб ичида қолди... Охири қизимнинг қийинчиликларига, зорланишларига чидай олмай телефондан сонларни тавакал ёзиб “шу дадангни янги номери”, деб бергандим... Аммо ёлғоним сабаб бўлиб бошқа кишиларни безовта бўлишини ўйламаган эканман...
Нариги томондан аёлнинг ичи тўлиб, ўксиб–ўксиб йиғлаётгани билиниб турарди. Ушбу гапларни базўр қийналиб гапираётганди. Шунда:
“Қизингиз ҳозир яхшими?” , – деб сўрадим. Аёл эса йиғисини яширишга уруниб, бироз сукутдан кейин:
– У кетди, мени ёлғиз ташлаб кетди, қизалоғим, дадасининг олдига кетди. Сиз уни эркалаб қўйганингиздан кейин дадасини овози эшитилган телефон гўшагини қаттиқ қучоқлаб, юзида табассум билан омонатини топширди...!
Юрагим эзилиб кетди, нима дейишимни билмай қолдим...
Ўқиб кўзларим ёшланди, сизларга хам улашдим.

Яқинларингизни қадрланг токи улар сизларни тарк этмасидан бурун...


Якинларга жунатиб куйинг ✅
https://t.me/+EMQbJRC6kt8yMzg6

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

ОТАМНИНГ СОХТА ХАЗИНАСИ

Отам етмиш саккиз ёшда эди. Бешиктошдаги (Истанбулнинг нуфузли туманларидан бири) бор-будини йиллар олдин бизга бўлиб берганди. Бир уйни опамга, бир дўконни укамга инъом қилганди. Менга эса, «сен кучлисан, ўзингни эплаб кетасан» дея бир оз нақд пул берганди, холос. Ўшанда жуда хафа бўлгандим, лекин индамагандим.

Онам вафот этгач, отам бир ўзи қолди. Аввалига навбат билан қараб юрдик. Кейинчалик эса вазият ўзгарди. Укам: «Болаларнинг тинчи бузиляпти, ҳаловати йўқолди», дея нолий бошлади. Опам эса: «Менинг уйим ўзи торлик қилса», деб баҳона қилди. Тўғрисини айтсам, мен ҳам чарчаётгандим. Отам бир гапни беш марталаб такрорлар, кечалари телевизорни ёқиб ухлар, ҳар бир ишга аралашаверарди.
Бир куни ўзаро маслаҳатлашдик: «Бирор энага ёки қаровчи ёллайликмикан? Ёки қариялар уйига жойлаштирсакми?» деган қарорга келдик.
Айнан ўша кунларда отам ўзгарди. Хонасининг эшигини қулфлайдиган бўлди. Кечки пайт хонасидан ғаладонларни очиб-ёпгани эшитиларди. Гоҳида темир-терсакнинг шарақлаган овози келарди. Бир куни қулоғимга чалиниб қолди, у: «Бир... икки... уч...» дея ниманидир санаётгандек эди.

Бир куни опам секингина шипшитди: «Менимча, отамнинг яшириб қўйган бойлиги бор».
Бу гапдан кейин укам бирдан мулойимлашиб қолди. Ҳар ҳафта хабар оладиган бўлди. Қўша-қўша мевалар ташиди, шифокорларга олиб борди. Опам бўлса ҳар куни телефон қиларди. Мен ҳам анча сабрли бўлиб қолгандим. Чунки инсоннинг хаёлига ҳар хил фикрлар келаркан. «Балки бир чеккага пул яшириб қўйгандир...», «Балки олтинлари бордир...» деб ўйлайсан киши.
Отам ҳам гўё ҳаммасини фаҳмлагандек эди. Миқ этмай, фақатгина бизни кузатарди. Бир йилдан кейин уйқусида бандаликни бажо келтирди.

Жаноза маросимлари тугаб, уйни йиғиштиришга тушдик. Ҳамма ўша машъум ғаладон сари югурди. Қулфни очдик. Ичида кичкина темир қути бор экан. Қўлларимиз қалтираб, қутини очдик. Ичидан атиги бир нечта эски чақа ва бир парча қоғоз чиқди.

Отамнинг ўз қўли билан ёзган хати эди:
«Фарзандларим... Темир овозидан умидвор бўлганингизни, кўзларингиз ёнганини билардим. У овозлар олтин-кумушнинг овози эмасди. Қўшнидан омонатга олиб турган чақаларим эди. Чунки шуни англаб етдимки: инсон қариганда меҳр-муҳаббатни эмас, балки эътибор кўришни қўмсар экан. Ва баъзида фарзандларига юк бўлмаслик учун уларга умид бериш керак бўларкан».

Хатнинг тагига атиги бир жумла ёзилганди:
«Қани эди, мени олтинлари бор деб ўйламасдан олдин ҳам шундай йўқлаб турганингизда...»
Уйда сукут чўкди. Ҳеч ким бир-бирининг юзига қарай олмасди. Чунки ўша куни биз бир ҳақиқатни англадик: баъзи ота-оналар ёлғизликдан эмас, балки ўзларининг унутилганини ва кераксиз бўлиб қолганини ҳис қилиб қарир эканлар. Ва баъзида инсоннинг энг катта бойлиги — эшигини қоқиб келган фарзандининг овози экан.

Баъзи оилаларда меҳр-муҳаббат сезилар-сезилмас даражада манфаат билан қоришиб кетади. Инсон буни тан олгиси келмайди. Бироқ баъзан бойлик илинжи эътиборни ошираётган бўлса, бунинг сабаби меҳрсизлик эмас, балки ҳаёт ташвишларининг инсонни руҳан толиқтирганидадир. Нима бўлган тақдирда ҳам, кекса инсоннинг энг катта эҳтиёжи пул эмас, балки одам ўрнида кўрилиш, эътибор топишдир.

Турк тилидан таржима

Шавкат Ўймовутли тайёрлади

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

ЎГАЙ ОНА .

   Уни ,,ўгай,, дейишди .
Эрини болалари ҳаммаси уйлик жойлик бўлиб кетган. Кенжа ўглининг хам битта боласи бор.
    Шунинг учун, "дадамга қарасалар бўлди!" деб уни бу хонадонга олиб келган эдилар...
   Оилали қизлари ҳам унчалик юрак очмади.
Келишади, отаси билан суҳбат қилиб, еб -ичиб кетишади.
Ўгай онасига:
    -- Сизга нима гап, дардингиз йўқми? --дейишмайди.
   Келини ҳам жимгина рўзғор ишларини қилиб юради. Қайнонаси неварасини кўтариб юрса бўлди .
Кап катта одамлар орасида
,, ўгай,, мақомини олган аёл ёлғизликдан қийналиб борарди. Атрофи тўла одам, у эса ёлғиз, чунки у ,,ўгай,, .
Эрига , болаларига , невараларига, ҳаттоки қўшниларига ҳам .
Шунақаси ҳам бўларканми дерсиз? Ҳа, бўлар экан ...
Худди шу тақдирни унинг ўзи истаганидек,  бу оила беморликдан  бекасиз қолмаган, бу аёл ҳаммасига сабабчидек ёвқараш қилишади...
    Бугун катта қизини кўзлари қизариб кириб келди. Отаси йўқ эди. Тўлиб турган эканми,  ноилож ўгай онасига дардини ёрди .
Эри пул жўнатган экан, биринчи синф қизига қалин жемфер олиб берай деса, қайнонаси пул бермабди .
    --- Кўмир олиб олайлик, қизинг акасиникини кийсин!-- дебди .
    -- Майли эди ўғил боланики бўлса хам кийдирардим, акаси бешинчи синфку --деди қизи.
   У қизига таскин берган бўлди .
Қизи чиқиб кетиши билан, отаси келиб қолди.
Эри келгач:
    -- Пул бериб туринг! - деб сўради .
    -- Нима қиласан , олдимиз қиш,  оғилга шифер қоқтиришим керак.
    -- Озроқ беринг! -деди у яна умидвор бўлиб.
   -- Нима қиласан ўзи? -- асабий бўлди эри бироз, чунки уни танишганидан бери, уйига келганидан бери, бундай одати йўқ аёлини тушуна олмаётган эди.
   -- Катта қизингизни қизчасига жемфер олиб бермоқчи эдим, кунлар совиб қолди, мактабга кияди.
    Телефони қолиб кетгани учун изига қайтиб келиб ҳовлида турган, очиқ деразадан уларнинг сўзини эшитиб турган қизнинг қулоғига отасининг гапи кирмади.
   Кўнгли эзилди , бор йўқлигини писанд қилмаган ўгай онасининг меҳрибончилиги ортида ўз онасининг меҳрини сезиб ўзидан уялди.
Турган жойида кўзидан ёши оқиб тураркан, уйдан мамнун жилмайиб чиққан  ўгай онасига кўзи тушди.
   -- Қизим кетмаган эдингми?--  шошиб қолди аёл .
    Қиз жимгина бориб онасини маҳкам қучоқлади .
  -- Телефоним қолибди , яна келаман онажон.
    Қиз телефонни олиб,  йиғлаганини яна бир онасидек меҳрибон аёлнинг кўриб қолиб, ҳафа бўлишини истамай тезроқ юриб чиқиб кетди.
   Илк марта, "Онажон" деган сўзни эшитган аёлнинг кўзига ёш келиб, ҳўрсиниб қўйди. У умри бино бўлиб, шу ёшга кириб, ниҳоят шундай муқаддас номга лойиқ кўриб бошлаган қизни ортидан  қараб қолиб, бахтни ҳис қилди. У шу маҳалда, ўз ҳаётидан астойдил мамнун эди! Ўзига келиб, қўлига қараса, қизалоққа женфер учун эридан олган пулини ҳали қизига бериб улгурмаган экан. Шошиб уни ортидан етиб олиш учун югурди:
   -- Қизим, хой шошма!...

✍ ШАХЗОДА САТТОРОВА.
Сана: 23. 05. 2026 йил.
👇👇👇

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

#У‌ткинчи_дунё


#No_145


#муаллиф_Қосимова_Нодира


—Бирам вахима қиласиз, агар иккисини ўртасида бир гап бўлганда, хозир Сардор уйда бўларди. Мана дарвозани қулфлаб кетганимизча, қулф турибди.
Сардорда хам калит бор.
Каромат дарвозани очиб, Хуморага гезариб қаради.
—Уйда бўлмагани билан, анниқ бир гап бор. Мен буни тагига етмай қўймайман.
Хумора жахл билан уйга кириб кетди. Хонасига етгач, киргиси келмай Розияни эшигини очди.
Жойлари тўзғиб кетган, ўзи эса мириқиб ухлар эди.
—Ишқилиб гумонларим хато бўлсинда, агар рост бўлса иккингизни ёқиб юбораман.
Хумора, Розияга қараб пичирлади.


💫💫💫💫


—Энди гап бундай, сени аравачанг билан кўча бошига олиб чиқаман. Ўтган кетган,уч торт сўм ташлаб кетса хам харна рўзғорга.
Латофат Муслимга гапирди
—Нима менми? Мена?
Муслим хайрат аралаш жахл билан гапирди
—Ха сен. Мен ишга ярамасам, сен боқасанда. Бир хафтадан буён очмиз, бир тишлам нонимиз йўқ. Кундан кунга холим қуриб, еқилиб қоляпман. Қўшнилар хам ёрдам бермай қўйди.
—Уялмайсизми? Ногирон боласини кўчага олиб чиқиб қўйишга.
—Уялмайман. Мени кўчага ташлаб кетишга сен эркак бўлиб уялмаган эдинг.
Қани ўша ойимчанг? ўшани деб мени кўчага ташлаб кетгандинг
—Энди ўлгунизча шуни юзимга солинг.
Муслим жахл қилди.
—Соламан, пул топасан шу.
Аравангни хайдаб кўча бошидаги бозорча четида ўтирсанг, ўзлари билиб пул бериб кетишади.
Латофат Муслимни аравачасини еталаб, кўчага олиб чиқиб қўйди.


💫💫💫💫


—Ассалому алайкум аммажон.
Хумора, телефонига бўлган қўнғироққа жавоб берди
—Ваалайкум ассалом яхшимисиз келинжон?
—Рахмат аммажон, бормисиз келмай хам қўйдингиз.
—Борман қизим. Хизматкор аёл кетдими уйдан?
—Йўқ аммажон, шу ердалар.
Хуморани ичидаги ғашлик, янада кучайди
—Хумора қизим, ўша аёлдан хушёр бўлинг. Ўшандан буён буни қандай айтишни билмай юрибман. Менга ғалати гаплар қилди, акамга айтай десам узоқдаги одам хаёли бузилмасин дедим.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚

#У‌ткинчи_дунё


#No_146


#муаллиф_Қосимова_Нодира


—Розия билан қандай алоқангиз бор?
Сардор хонага кириши билан Хумора сўроққа тутди.
—Бу нима деганинг?
Сардор бееътибор гапирди.
—Ўша, Розияни олиб келган уйимиз..
Сизларни уйингиз эканку?
Хумора кўзидаги ёшни артди.
—Пашшадан фил ясама. Кўчада қолиб кетгани учун, сени хурматингдан ўша уйда яшаб туришга рухсат бергандим. Бизни тинч қўйсин деган мақсадда.
Сардор жойига беписанд ёнбошлади
—Ростданми? Ростдан бор гап шуми?
—Албатта, яна нима бўлиши мумкин?
—Кечиринг, сиздан бекорга шубха қилиб юрибман.
Хумора Сардорни қучоқлаб олди.
—Қаёқдаги хотинлардан мени қизғониб, рашк қилма. Менга сени ўзинг етасан, ошиғи ошиқ.
Сардор, Хуморани сочларидан силади.
—Хўп, бошқа қайтарилмайди. Кечгача ичимдан ўтганини ўзим билдим, худо билди.
Илтимос хеч қачон менга хиёнат қилманг.
—Хеч қачон сенга хиёнат қилмайман. Сени севаман, буни биласанку?
Сардор жилмайиб қўйди. Хумора Сардорни кўксига бош қўйганча уйқуга кетди.


💫💫💫💫


—Ана бўлар экан-ку, пул топиб келса
Розия Муслим топиб келган пулларни санаб, Муслимга қаради.
—Бундай яшашдан кўра, ўлганим яхши эди.
Муслим дўнғиллаб гапирди
—Ўлиш осон эмас, осон бўлганда озгина қийналган одам, ўлиб кетаверарди.
Латофат, қўлидаги минг сўм, икки минг сўмлик пулларга қараб хурсанд бўлди.
—Энди бунга ейишга бирор нималар олиб келаман. Хозир ха демай хуфтон намозига азон чақиради, масжид яқин яна бир икки сўм топиб келасанми?
—Кеч бўлганда нима бор менга кўчада, ўзингиз хам чиқманг хозир дўконга. Эрталабгача ўлиб қолмасангиз, ёруқ тушганда бориб келасиз. Хозир мени жойимга ётишимга ёрдам беринг
Муслим аравасини диван олдига хайдади.
—Сени ишинг бўлмасин ялқов. Хозирдан ухлаб нима қиласан?
—Чарчадим, ухлайман. Ўзингиз масжид олдига бориб ўтираверинг.

📚 Ibratli Hikoyalar 📚